Δεν είναι μυστικό πως η Τουρκία ακολουθεί αναθεωρητική εξωτερική πολιτική εδώ και πολλά χρόνια, κάτι που έχει επιταθεί ιδιαίτερα μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Ο παρακάτω χάρτης, απεικονίζει αυτό που ακραίοι κύκλοι στην Άγκυρα (που δυστυχώς ελέγχουν την εξουσία), θεωρούν ως τουρκικό Lebensraum* (= ζωτικό χώρο).
Η χάρτης δεν είναι καινούργιος (κυκλοφορεί τουλάχιστον από το 2016), αλλά αν τον εξετάσουμε προσεκτικά, θα διαπιστώσουμε πως οι επεκτατικές φιλοδοξίες της Άγκυρας, έχουν αρχίσει και υλοποιούνται.
Η Τουρκία έχει ήδη καταλάβει το Αφρίν στη βόρεια Συρία και είναι με το δάχτυλο στη σκανδάλη για να καταλάβει και το βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, με το μοναδικό εμπόδιο για την ώρα να είναι η αμερικανική παρουσία στην περιοχή.
Σε σχεδόν ανάλογο μοτίβο, η Τουρκία όχι μόνο εισβάλει κατά το δοκούν στο βόρειο Ιράκ, αλλά κοντεύει να μετατραπεί σε μόνιμη δύναμη κατοχής, με τα περίπου 14 φυλάκια (ένα εκ των οποίων πυρπολήθηκε πρόσφατα), στην περιοχή.
Αυτό όμως που θα πρέπει να μας ανησυχεί, είναι πως ο χάρτης απεικονίζει ελληνικά εδάφη στη Θράκη και το Αιγαίο, υπό τουρκική κατοχή.
Οι αλυτρωτικές βλέψεις του καθεστώτος Ερντογάν, ο οποίος συχνά μιλάει για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης, δεν πρέπει να αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας για το ποιες είναι οι πραγματικές του προθέσεις, που όπως είδαμε, έχουν ήδη ξεκινήσει να υλοποιούνται.
Προφανώς οι ανταλλαγές επισκέψεων και φιλοφρονήσεων, όσο θετικές μπορεί να φαίνονται στο προσκήνιο, είναι κάθε άλλο παρά ουσιαστικές στο παρασκήνιο.
Ας μην τρέφουμε λοιπόν αυταπάτες και ας συνειδητοποιήσουμε πως κάποιοι θρασύτατοι Τούρκοι (και δεν αναφερόμαστε στον απλό λαό), που διακατέχονται από μεγαλοϊδεατικά κόμπλεξ, δεν θα διστάσουν να στραφούν προς τα δυτικά, όταν η Ελλάδα θα είναι αδύναμη στρατιωτικά. Ακόμη όμως και ισχυρή να είναι η χώρα μας, μια μόνιμη πολιτική κατευνασμού, το μόνο που θα πετύχει θα είναι να αποθρασύνει τον αντίπαλο. Εξάλλου η ιστορία έχει να μας διδάξει πολλά ανάλογα παραδείγματα.
 
*Η Γερμανική έννοια του Lebensraum, που αποδίδεται στα ελληνικά ως ζωτικός χώρος περιλαμβάνει πολιτικές και πρακτικές εποικιστικής αποικιοκρατίας που επικράτησαν στην Γερμανία από τη δεκαετία του 1890 ως τη δεκαετία του 1940. Γνωρίζοντας πρώτα διάδοση περίπου το 1901, ο ζωτικός χώρος έγινε γεωπολιτικός στόχος της Αυτοκρατορικής Γερμανίας κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914–1918) αρχικά, ως το κύριο στοιχείο του Septemberprogramm της εδαφικής επέκτασης. Η πιο ακραία μορφή αυτής της ιδεολογίας υποστηρίχθηκε από το Ναζιστικό Κόμμα και τη Ναζιστική Γερμανία μέχρι το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. (Πηγή: Βικιπαίδια)