Σύμφωνα με δημόσια δήλωση του Αμερικανού γερουσιαστή Mike Lee, η σύλληψη του Nicolás Maduro δεν αποτελεί αποτέλεσμα πολεμικής επιχείρησης ή στρατιωτικής εισβολής με πολιτικούς στόχους, αλλά εκτέλεση εντάλματος σύλληψης αμερικανικού δικαστηρίου για ποινικές κατηγορίες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όπως αναφέρει ο Lee, μετά από απευθείας επικοινωνία που είχε με τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio, ενημερώθηκε ότι ο Maduro συνελήφθη από αμερικανικό προσωπικό, προκειμένου να οδηγηθεί στις ΗΠΑ και να δικαστεί για τις κατηγορίες που τον βαραίνουν. Η πληροφορία αυτή αλλάζει ριζικά το πλαίσιο ερμηνείας των στρατιωτικών ενεργειών που καταγράφηκαν στο Καράκας τις ίδιες ώρες.
Σύμφωνα με τον γερουσιαστή, η στρατιωτική ενέργεια που παρατηρήθηκε επί του πεδίου είχε καθαρά υποστηρικτικό χαρακτήρα, με σκοπό την προστασία των δυνάμεων που εκτελούσαν το ένταλμα σύλληψης. Δεν επρόκειτο, όπως σημειώνει, για επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος ή γενικευμένης στρατιωτικής επέμβασης, αλλά για περιορισμένη «κινητική» δράση (kinetic action), σχεδιασμένη ώστε να διασφαλίσει την ασφάλεια του προσωπικού των ΗΠΑ απέναντι σε άμεση ή επικείμενη απειλή.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η νομική διάσταση που θίγει ο Lee. Όπως αναφέρει, η ενέργεια αυτή πιθανότατα εμπίπτει στις εγγενείς εξουσίες του Προέδρου των ΗΠΑ βάσει του Άρθρου II του Συντάγματος, το οποίο επιτρέπει στον Πρόεδρο να λαμβάνει μέτρα για την προστασία Αμερικανών πολιτών και προσωπικού στο εξωτερικό, χωρίς προηγούμενη κήρυξη πολέμου ή εξουσιοδότηση χρήσης στρατιωτικής ισχύος από το Κογκρέσο.
Ο ίδιος ο γερουσιαστής, αν και δηλώνει ότι επιθυμεί πλήρη θεσμική διαφάνεια, αναγνωρίζει ότι η εκτέλεση δικαστικού εντάλματος και η προστασία όσων το υλοποιούν συνιστούν διαφορετική κατηγορία ενέργειας από μια πολεμική σύγκρουση. Σε μεταγενέστερη τοποθέτησή του, σημειώνει ότι, σύμφωνα με την ενημέρωση που έλαβε, δεν προβλέπεται περαιτέρω στρατιωτική δράση στη Βενεζουέλα, δεδομένου ότι ο βασικός στόχος —η σύλληψη του Maduro— έχει ήδη επιτευχθεί.
Αν οι δηλώσεις αυτές επιβεβαιωθούν πλήρως, τότε τα γεγονότα στο Καράκας συνιστούν πρωτοφανές προηγούμενο: τη σύλληψη εν ενεργεία αρχηγού κράτους όχι στο πλαίσιο πολέμου, αλλά ως ποινική διαδικασία διεθνούς εμβέλειας, με τη στρατιωτική ισχύ να λειτουργεί αποκλειστικά ως μέσο επιβολής και προστασίας της δικαστικής απόφασης.
Το ερώτημα που απομένει δεν είναι πλέον αν επρόκειτο για στρατιωτική επιχείρηση, αλλά πώς θα επαναπροσδιοριστούν τα όρια μεταξύ διεθνούς δικαίου, εθνικής κυριαρχίας και διακρατικής ποινικής δικαιοσύνης σε έναν κόσμο όπου η ισχύς και η νομιμότητα αλληλεπικαλύπτονται όλο και πιο συχνά.
