Την αξιολόγηση του ινδικού τεθωρακισμένου οχήματος μάχης WhAP 8×8, συζητά ο Ελληνικός Στρατός, μετά από συνάντηση που έλαβε χώρα στην Αθήνα, στις 12 Δεκεμβρίου 2025, μεταξύ αξιωματούχων του ελληνικού υπουργείου Αμύνης και εκπροσώπους της ινδικής αυτοκινητοβιομηχανίας Tata Advanced Systems.
Η απόφαση να μελετηθεί ένα ινδικής ανάπτυξης και παραγωγής, πέφτει κατά μία έννοια ως κεραυνός εν αιθρία, δεδομένης της προτίμησης των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων για αμερικανικής ή ευρωπαϊκής προέλευσης συστήματα αλλά και το γεγονός ότι η Ευρώπη παράγει μερικά από τα καλύτερης ποιότητας και απόδοσης τεθωρακισμένα παγκοσμίως. Ωστόσο, το ινδικό όχημα ίσως δεν έχει εκτιμηθεί όσο θα έπρεπε.
Προϊόν ανάπτυξης της αυτοκινητοβιομηχανίας Tata και του ινδικού Οργανισμού Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης (DRDO), το WhAP προορίζεται να αντικαταστήσει τα παλιά ΤΟΜΑ BMP-2 με μια ευέλικτη πλατφόρμα χαμηλού κόστους λειτουργίας, ικανής να επιχειρεί σε περιβάλλον υψηλών θερμοκρασιών, σκόνης, ορεινών δρομολογίων, μεταφέροντας ομάδα πεζικού 8 ανδρών.
Το όχημα προσφέρει προστασία επιπέδου έως STANAG 4 φέροντας για οπλισμό τηλεχειριζόμενο σταθμό ή επανδρωμένο πύργο με πυροβόλο των 20 ως 30 mm και έχοντας βάρος 20-27 τόνους αναλόγως την έκδοση. Το όχημα προωθείται από κινητήρα Cummins ISXe 600 ίππων με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων που του χαρίζουν ταχύτητα 100χλμ/ώρα σε ομαλό δρόμο και ικανή ταχύτητα σε ανώμαλο έδαφος, ενώ είναι πλήρως αμφίβιο, με δύο κινητήρες υδροτζετ.
Το WhAP 8×8 είχε επιδειχθεί στην έκθεση DEFEA 2025 που είχε οργανωθεί στην Αθήνα ενώ πρόσφατα κέρδισε τον διαγωνισμό για 400 οχήματα από τον Στρατό του Μαρόκου.
Συνεπώς, η αξιολόγηση του ινδικού οχήματος δεν είναι τόσο περίεργη όσο αρχικά δείχνει. Το ελληνικό πεζικό βασίζεται αυτή τη στιγμή σε χιλιάδες παρωχημένης τεχνολογίας και σχεδίασης Μ113Α1 και Μ113Α2 τόσο για τη μεταφορά ομάδων πεζικού όσο και για καθήκοντα διοίκησης, μεταφοράς βαρέων όπλων, τραυματιών κλπ. Το όχημα των 20 τόνων αποκτήθηκε το 1965 και έχει από καιρό εξαντλήσει την απόδοσή του ως πρώτης γραμμής, αφού παρά τις μικρές βελτιώσεις (αντικατάσταση βενζινοκινητήρα από ντιζελ) υστερεί σε ταχύτητα, θωράκιση και ισχύ πυρός. Εξίσου μικρής απόδοσης είναι τα ελληνικής κατασκευής “Λεωνίδας” που υπηρετούν πλέον μόνο σε φρουρές στα νησιά του Αιγαίου, όπου οι απαιτήσεις κίνησης δεν είναι μεγάλες.
Χαρακτηριστικό είναι πως ενώ η Ελλάδα προμηθευόταν στα μέσα της δεκαετίας του 2000 τα καλύτερης ποιότητας άρματα μάχης που προσέφερε η τεχνολογία, τα Leopard 2HEL, το πεζικό που θα τα συνόδευε κινείτο με ρυθμούς του 1960, με οχήματα αργοκίνητα, αναιμικής θωράκισης, ελάχιστη αντίληψη του περιβάλλοντος χώρου και ένα πολυβόλο των .50″. Μια ακτίδα ελπίδας ήρθε τα προηγούμενα χρόνια με την άφιξη 40 οχημάτων Marder 1A3 από τα γερμανικά αποθέματα που προσέφερε αξιοπρεπείς επιδόσεις στα παραπάνω, αλλά η προμήθεια δεν είχε συνέχεια και “ένας” κούκος (ή 40 σε ένα πλήθος 2.500 οχημάτων) δεν φέρνει την Άνοιξη στο μηχανοκίνητο πεζικό.
Αν και είναι γνωστό από καιρό ότι ο Ελληνικός Στρατός κατανόησε την αξία του ΤΟΜΑ, με διαρκείς κρούσεις στις ΗΠΑ για παραχώρηση μεταχειρισμένων Bradley και αξιολογήσεις ευρωπαϊκών ΤΟΜΑ (περιπτώσεις γερμανικού KF-41 Lynx και γαλλικού VBCI-2 Philoctetes) το υψηλό κόστος προμήθειας και συντήρησης παραμένουν απαγορευτικά για να θέσουν όλα τα Μ113 στο περιθώριο, με τον Ελληνικό Στρατό να έχει ανάγκες τουλάχιστον για 1.600 οχήματα.
Επιστρέφοντας στο ινδικό τεθωρακισμένο, η ανάγκη κάλυψης των μονάδων συνόρων από ένα στιβαρό, φθηνό στη λειτουργία και εύκολο στη συντήρηση όχημα, που θα κινείται με σχετική ευκολία εξίσου σε βραχώδη εδάφη που απαντώνται στα νησιά όσο και δασώδεις περιοχές με ποτάμια όπως στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, καθιστά ένα όχημα του Τρίτου Κόσμου όχι και τόσο απίθανη υποψηφιότητα. Οι στρατηγικές σχέσεις με την Ινδία αποτελούν ένα καλό πάτημα για την αξιολόγηση, αφού και μόνον το ότι η Ελλάδα αποτελεί τον πρώτο στρατό του ΝΑΤΟ που συζητά να προμηθευτεί ένα τέτοιο όχημα, τη θέτει σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση διαπραγμάτευσης. Η θέση αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει εφαλτήριο για εις βάθος συνεργασία των αμυντικών βιομηχανιών με την Ελλάδα να συμπαραγάγει το όχημα, εισπράττοντας τεχνογνωσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ένα όχημα αναμένεται να φτάσει στην Ελλάδα στις επόμενες εβδομάδες, με τις πρώτες δοκιμές να γίνονται στη βόρεια Ελλάδα κοντά στην Αλεξανδρούπολη και στο νησί της Χίου.
