Ισπανικά μαχητικά EF-18M πραγματοποίησαν πραγματικά πυρά με το ενσωματωμένο πυροβόλο τους εναντίον μικρού μη επανδρωμένου στόχου πάνω από τα χωρικά ύδατα της Εσθονίας. Η δραστηριότητα οργανώθηκε στο πλαίσιο της ισπανικής αποστολής ενισχυμένης αεροπορικής αστυνόμευσης του ΝΑΤΟ και είχε ως στόχο την εξάσκηση στην αντιμετώπιση drones.
Σύμφωνα με το ισπανικό Επιτελείο Άμυνας, εκτελέστηκαν συνολικά έξι έξοδοι σε δύο χρονικές περιόδους, με τρία αεροσκάφη σε καθεμία. Όλα τα πληρώματα πραγματοποίησαν βολές κατά του στόχου που διέθεσε η εσθονική πλευρά. Η δραστηριότητα τελούσε υπό τον τακτικό έλεγχο της Εσθονίας και διεξήχθη σε δεσμευμένη θαλάσσια περιοχή.
Ο στόχος είχε άνοιγμα πτερύγων περίπου δύο μέτρων, έναντι 11,5 μέτρων του EF-18M. Η μεγάλη διαφορά μεγέθους δείχνει τη δυσκολία της αποστολής. Ένα μικρό drone έχει περιορισμένο οπτικό ίχνος και απαιτεί προσεκτική προσέγγιση, θετική αναγνώριση και αυστηρό έλεγχο της γραμμής πυρός. To ραντάρ χρησιμοποιήθηκε για τον αρχικό εντοπισμό και την παρακολούθηση, αλλά η οπτική απόκτηση του στόχου ήταν απαραίτητη πριν από τη βολή.
Τα EF-18M χρησιμοποίησαν το M61A1 Vulcan των 20 χιλιοστών, ένα εξακάννο περιστροφικό πυροβόλο με ρυθμό βολής έως 6.000 βλήματα το λεπτό. Σε πραγματική εμπλοκή ο χειριστής χρησιμοποιεί σύντομες ριπές, καθώς το διαθέσιμο απόθεμα πυρομαχικών είναι περιορισμένο και η απόσταση από τον στόχο πρέπει να μειωθεί σημαντικά.
Η επιλογή του πυροβόλου έχει επιχειρησιακό και οικονομικό ενδιαφέρον. Οι πύραυλοι αέρος-αέρος μπορούν να προσβάλουν drones, αλλά είναι ακριβοί και δεν είναι πάντα η καταλληλότερη λύση απέναντι σε μικρούς, αργούς στόχους. Η εκπαίδευση δεν αποδεικνύει ότι το πυροβόλο αποτελεί καθολική απάντηση, καθώς η προσέγγιση μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για το μαχητικό και να περιορίζεται από τον καιρό ή το ύψος πτήσης.
