Το 1955, ο Ψυχρός Πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη ένταση και η αμυντική βιομηχανία της ΕΣΣΔ παρήγαγε πολεμικά αεροπλάνα, άρματα μάχης και πυροβόλα με τις χιλιάδες. Στην Κορέα, είχε επιτευχθεί ένας έντιμος συμβιβασμός αλλά το δυτικό στρατόπεδο είχε θορυβηθεί από την μεγάλη κινεζική ανάμιξη με εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες. Και βέβαια Ευρώπη και ΗΠΑ ήταν στην προμετωπίδα των εξοπλισμών, κάθε τύπου.
Στη Βρετανία, που αν και οικονομικά δεν είχε ανακάμψει ακόμα από τον 2ο Παγκόσμιο, η αμυντική και κυρίως η αεροπορική βιομηχανία είχαν άνθιση. Μικρές και μεγάλες εταιρείες παρουσίαζαν πρωτοποριακά αεροσκάφη που άφηναν πολύ πίσω τους, την εποχή του Spitfire και του Hallifax. Όμως η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία ανησυχούσαν -μαζί με τη νεοφυή Βορειοατλαντική Συμμαχία- ότι ο αριθμός των ταχέων, αεριωθούμενων στρατηγικών βομβαρδιστικών που ετοίμαζε η ΕΣΣΔ, σε περίπτωση αιφνιδιαστικού πλήγματος, θα ήταν τέτοιος που η υπάρχουσα δομή της βρετανικής Αεροπορίας (RAF) δεν θα τον σταματούσε. Έτσι εμφανίστηκε η απαίτηση F.155, για ένα αναχαιτιστικό εναέριας υπεροχής, υπερηχητικό και ικανό για πτήση σε μεγάλο υψόμετρο.
Η Vickers-Armstrongs με το σχεδιαστικό γραφείο αεροναυπηγικής της, τη Supermarine -που απέδωσε το θρύλο του Spitfire- παρουσίασε το ιδιαίτερα ριζοσπαστικό σχέδιο Type 559: με μεγάλα πτερύγια Canard κοντά στο ρύγχος, ευρύχωρη εισαγωγή αέρος στο κάτω μέρος της ατράκτου που τροφοδοτούσε δύο κινητήρες de Havilland Gyron, ώσης 27 χιλιάδων λιβρών με μετάκαυση, ο ένας πάνω από τον άλλο (σχέδιο που θα ξαναβλέπαμε λίγα χρόνια αργότερα στο μαχητικό English Electric Lightning), και μικρού εκπετάσματος πτέρυγες τύπου Δέλτα με πτερύγια διεύθυνσης στο άκρο τους και χωρίς ουραίο σταθερό! Επιπλέον αυτών, το σχέδιο προέβλεπε και δύο πυραυλοπροωθητές de Havilland Spectre, των 5.000 λιβρών ώσης, εκατέρωθεν της ατράκτου.
Το σχέδιο απαιτούσε διμελές πλήρωμα για να ανταποκριθεί στον φόρτο διαδικασιών για τις λειτουργίες της πτήσης.
Ως οπλισμό το αεροσκάφος προβλεπόταν να φέρει πυραύλους, κατευθυνόμενους με ραντάρ, Red Hebe ή με υπέρυθρο αισθητήρα, Blue Jay, στο πάνω μέρος της ατράκτου, μεταξύ κοκπιτ και πτερύγων. Ακολουθώντας μια αντίληψη ότι ο πύραυλος πλέον καθιστούσε την παρουσία πυροβόλου περιττή για σύγχρονες αερομαχίες, το Type 559 δεν είχε άλλο οπλισμό, εξοικονομώντας έτσι χώρο και βάρος στην άτρακτο.
Η άτρακτος θα ήταν κατασκευασμένη εξολοκλήρου από κράματα αλουμινίου με εξαίρεση το οπίσθιο τμήμα που φιλοξενούσε το συγκρότημα εξαγωγής των κινητήρων που θα ήταν από κράμα τιτανίου ICI.314A και φύλλα χάλυβα. Τιτάνιο θα χρησιμοποιούνταν και στα πτερύγια canards όπως και στα χείλη προσβολής της πτέρυγας.
Το Type 559 ήταν απίστευτα φουτουριστικό για την εποχή του και προβλεπόταν εξαίρετο ως προς τις επιδόσεις του, ειδικά αν υπολογίσουμε ότι ερχόταν σε μια εποχή που χαρακτηριζόταν από πολύ πιο συμβατικές σχεδιάσεις, όπως το F-84F Thundersteak, το Hawker Hunter και τα F-100 και F-105 ενώ το σοβιετικό MiG-21 μόλις είχε παρουσιαστεί ως πρωτότυπο. Μπροστά σε αυτά, το μήκος 20,8 μέτρων και ταχύτητας 2,5 Mach αεροσκάφος, με μέγιστο βάρος απογείωσης τους 28 τόνους θα κυριαρχούσε φτάνοντας σε μέγιστο επιχειρησιακό ύψος 60.000 ποδών σε κάπου 2 λεπτά. Αν και βέβαια ο σχεδιασμός του προέβλεπε ελάχιστη εμβέλεια – κάπου 240 χιλιομέτρων- καθώς η φιλοσοφία χρήσης ήταν απογείωση και ταχεία άνοδος σε μεγάλο ύψος (και με τους πυραυλοπροωθητές), εκτόξευση των πυραύλων κατά των εισερχόμενων βομβαρδιστικών και αμέσως προσγείωση.
Ωστόσο, το τεχνολογικό αυτό θαύμα δεν θα υλοποιείτο ποτέ. Δύο χρόνια μετά την απαίτηση για νέα αναχαιτιστικά, η νέα βρετανική κυβέρνηση του Χάρολντ Μακμίλαν, κυκλοφόρησε τη διαβόητη “Λευκή Αμυντική Βίβλο του 1957” που αποτέλεσε ταφόπλακα πολλών αμυντικών προγραμμάτων.
Η έκθεση αυτή του νέου υπουργού Αμύνης του Ηνωμένου Βασιλείου, Duncan Sandys, θεωρούσε πως η ραγδαία αύξηση των βαλλιστικών πυραύλων, καθιστούσε μια ισχυρή συμβατική δύναμη αποτροπής με αεροσκάφη, αναχρονιστικό τρόπο προβολής ισχύος και καλούσε σε αναδιαμόρφωση των αμυντικών προτεραιοτήτων, με έμφαση σε πυραυλικά μέσα.
Σε αυτό το πνεύμα, πολλά σχέδια καταργήθηκαν, μονάδες έκλεισαν και οι αμυντικές βιομηχανίες που τα σχεδίαζαν κλήθηκαν να αναδιαρθρωθούν συγχωνευόμενες σε μεγαλύτερους ομίλους. Το σχέδιο Type 559 αρχειοθετήθηκε αλλά κάποιες ιδέες του αξιοποιήθηκαν όντως σε επόμενη σχέδια, μια που η έκθεση Sandys αποδείχθηκε σύντομα μια χίμαιρα.
