Έχετε φανταστεί ποτέ, ένα σύγχρονο αεροσκάφος τόσο μεγάλο που να μπορεί να μεταφέρει μια πτέρυγα μαχητικών αεροσκαφών, μια ταξιαρχία αλεξιπτωτιστών ή το φορτίο ενός μικρού πλοίου στο εσωτερικό του, ενώ πετά στη στρατόσφαιρα για πάνω από 40 ημέρες χωρίς κανέναν ανεφοδιασμό; Οι σχεδιαστές της δεκαετίας του 1960 το σκέφτηκαν σίγουρα και μάλιστα παρέδωσαν και λεπτομερή σχέδια για να το κάνουν πραγματικότητα, που αν και ποτέ δεν έλαβε “σάρκα και οστά”, παραμένει ένα από τα πιο φιλοδοξα προγράμματα της αεροναυτικής μέχρι και σήμερα.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, οι ΗΠΑ αμφιταλαντεύονταν σε μια περίοδο έντονης αμφισβήτησης αξιών και μεγάλης πίεσης σε διεθνές επίπεδο. Με την ικανότητά τους να επεμβαίνουν σε διάφορα σημεία της υδρογείου σχεδόν αποκλειστικά εξαρτώμενη από το Αμερικανικό Ναυτικό και τις υπερπόντιες βάσεις τους, οι στρατηγιστές σκέφτηκαν πώς θα μπορούσαν να διατηρήσουν αυτήν την ικανότητα, αν οι συμμαχικές τους χώρες κατέρρεαν ή μετέβαλλαν τη στάση τους και οι ΗΠΑ έμεναν απομονωμένες.
Η απάντηση ήρθε από ένα πειραματικό πρόγραμμα της Lockheed, που οδήγησε στη σχεδίαση ενός γιγαντιαίου αεροσκάφους, μήκους 170 μέτρων και εκπετάσματος πτέρυγας 341 μέτρων. Το θηριώδες αεροσκάφος, που θα ζύγιζε 5.265 τόνους προβλεπόταν με κυλινδρική άτρακτο να ενσωματώνεται σε μια δελτοειδή πτέρυγα. Οι τέσσερις υπερ-κινητήρες θα τοποθετούνταν πάνω από το ύψος των πτερύγων στο οπίσθιο τμήμα, εκατέρωθεν του καθέτου σταθερού.
Η συνέχεια στο Military History
