Η γαλλική Safran αναπτύσσει έναν νέο κινητήρα τζετ, ώσης τριών τόνων για μη επανδρωμένα μαχητικά αεροσκάφη, επιδιώκοντας να αποκτήσει κεντρικό ρόλο στη νέα γενιά συστημάτων συνεργατικής αεροπορικής μάχης. Ο κινητήρας M30 προγραμματίζεται να είναι διαθέσιμος το 2030 και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μεγαλύτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που θα επιχειρούν σε συνεργασία με επανδρωμένα μαχητικά, όπως το μελλοντικό Rafale F5.
Τον σχεδιασμό επιβεβαίωσε ο διευθύνων σύμβουλος της Safran, Olivier Andriès, κατά τη διάρκεια συνάντησης με δημοσιογράφους στο Λονδίνο στις 27 Οκτωβρίου. Σύμφωνα με τη γαλλική La Tribune, η εταιρεία δεν περιορίζεται στην ανάπτυξη ενός μόνο κινητήρα, αλλά εξετάζει τη δημιουργία ολόκληρης οικογένειας αεριωθούμενων συστημάτων πρόωσης για μη επανδρωμένα μαχητικά διαφορετικών κατηγοριών.
Ο M30, του οποίου ομοίωμα είχε παρουσιαστεί στην αεροπορική έκθεση του Παρισιού το 2025, αναπτύσσεται με βάση αρχιτεκτονική εμπνευσμένη από τον κινητήρα Larzac, που χρησιμοποιήθηκε στο εκπαιδευτικό και ελαφρύ επιθετικό αεροσκάφος Alpha Jet. Με προβλεπόμενη ώση περίπου 30 kN, θα μπορεί να εξοπλίζει μεγαλύτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ικανά να μεταφέρουν σημαντικό επιχειρησιακό φορτίο και να εκτελούν αποστολές μεγάλης ακτίνας.
Η ανάπτυξή του χρηματοδοτείται από τη Safran με συμμετοχή της γαλλικής Γενικής Διεύθυνσης Εξοπλισμών (DGA), αν και δεν έχουν δημοσιοποιηθεί το ύψος της επένδυσης και οι λεπτομέρειες της χρηματοδοτικής συμφωνίας.
Από τον M30 σε οικογένεια κινητήρων για CCA
Η Safran Aircraft Engines εξετάζει παράλληλα την ανάπτυξη κινητήρων με ώση από 1,5 έως 5 τόνους, ώστε να καλύψει διαφορετικές κατηγορίες μη επανδρωμένων αεροσκαφών συνεργατικής μάχης (Collaborative Combat Aircraft – CCA).
Οι διαφορετικές κατηγορίες CCA δημιουργούν και διαφορετικές απαιτήσεις πρόωσης. Ένα σχετικά μικρό μη επανδρωμένο αεροσκάφος ηλεκτρονικού πολέμου δεν χρειάζεται απαραίτητα την ίδια ώση με ένα μεγαλύτερο UCAV, το οποίο θα μεταφέρει κατευθυνόμενα όπλα σε αποστολές μεγάλης ακτίνας. Αντίστοιχα, τα συστήματα πρόωσης πρέπει να συνδυάζουν χαμηλή κατανάλωση καυσίμου, περιορισμένες ανάγκες συντήρησης και κατάλληλες επιδόσεις για συνεργασία με τα επανδρωμένα μαχητικά.
Η γαλλική εταιρεία επιδιώκει να αξιοποιήσει δοκιμασμένες τεχνολογίες, περιορίζοντας το κόστος και τον χρόνο ανάπτυξης. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται επίσης στον περιορισμό των χαρακτηριστικών που διευκολύνουν τον εντοπισμό των αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένης της ενσωμάτωσης του κινητήρα στην άτρακτο και της διαχείρισης τoυ ίχνους εκπομπών του συστήματος πρόωσης.
Πέρα από τους κινητήρες, η Safran θέλει να προσφέρει και άλλα υποσυστήματα για τα μελλοντικά CCA, όπως συστήματα καυσίμου, αισθητήρες και ενεργοποιητές ελέγχου πτήσης. Στόχος είναι να συμμετέχει σε περισσότερα τμήματα της αλυσίδας παραγωγής των νέων μη επανδρωμένων μαχητικών και όχι αποκλειστικά στην πρόωσή τους.
Η σύνδεση με το Rafale F5 και το μελλοντικό γαλλικό UCAV
Το ενδιαφέρον της Safran συνδέεται άμεσα με τη μελλοντική διαμόρφωση Rafale F5, η οποία αναπτύσσεται με στόχο την ενίσχυση των δυνατοτήτων δικτυοκεντρικού πολέμου, ηλεκτρονικής μάχης και συνεργασίας με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Στον γαλλικό σχεδιασμό προβλέπεται η ανάπτυξη ενός νέου μη επανδρωμένου μαχητικού UCAV από τη Dassault Aviation, το οποίο θα συνεργάζεται με το Rafale F5 και θα αξιοποιεί τεχνολογίες που αποκτήθηκαν από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα επίδειξης τεχνολογίας nEUROn.
Ένα τέτοιο αεροσκάφος θα μπορούσε να αναλάβει αποστολές σε ιδιαίτερα επικίνδυνο περιβάλλον, όπως αναγνώριση και προσβολή στόχων εντός περιοχών που προστατεύονται από σύγχρονα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας. Θα μπορούσε επίσης να λειτουργεί ως προωθημένος φορέας αισθητήρων ή οπλισμού, αυξάνοντας την επιχειρησιακή εμβέλεια και την ευελιξία ενός σχηματισμού Rafale.
Ο Olivier Andriès ανέφερε ότι ο M30 θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό στοιχείο του γαλλικού σχεδιασμού.
Η ευρωπαϊκή αγορά των μη επανδρωμένων μαχητικών
Η κίνηση της Safran εντάσσεται στη γενικότερη επιτάχυνση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων CCA. Η Airbus, η Helsing και άλλες εταιρείες αναπτύσσουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη που προορίζονται να συνεργάζονται με μαχητικά επόμενης γενιάς, ενώ αντίστοιχα προγράμματα βρίσκονται σε εξέλιξη στις ΗΠΑ και την Αυστραλία.
Η δημιουργία ευρωπαϊκών λύσεων πρόωσης αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η διαθεσιμότητα κατάλληλων κινητήρων μπορεί να επηρεάσει τόσο το κόστος όσο και την ανεξαρτησία των νέων προγραμμάτων από εξωτερικούς προμηθευτές.
Με τον M30 και την υπό εξέταση οικογένεια κινητήρων ώσης 1,5–5 τόνων, η Safran επιδιώκει να εξασφαλίσει θέση σε μια αγορά που αναμένεται να αποκτήσει αυξανόμενη σημασία κατά τη δεκαετία του 2030. Το κρίσιμο ερώτημα είναι πλέον ποια από τα ευρωπαϊκά προγράμματα μη επανδρωμένων μαχητικών θα περάσουν στην παραγωγή και ποια συστήματα πρόωσης θα επιλεγούν για αυτά.
