Η Ρωσία αυξάνει τη χρήση αεριωθούμενων μη επανδρωμένων αεροσκαφών κρούσης, τα οποία αναπτύσσουν σημαντικά μεγαλύτερες ταχύτητες από τα ελικοφόρα drones της οικογένειας Shahed/Geran και μπορούν να επιχειρούν με διαφορετικά προφίλ ύψους. Σύμφωνα με την Ουκρανική Αεροπορία, η μεγαλύτερη ταχύτητα μειώνει τον διαθέσιμο χρόνο εντοπισμού και αναχαίτισης και περιορίζει την αποτελεσματικότητα ορισμένων επίγειων μέσων μικρής εμβέλειας, αυξάνοντας την πίεση στο ήδη επιβαρυμένο ουκρανικό δίκτυο αεράμυνας.
Σύμφωνα με το Associated Press, σε πρόσφατη επίθεση κατά του Κιέβου η Μόσχα χρησιμοποίησε βαλλιστικούς πυραύλους μαζί με δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη με κινητήρες τζετ. Σε αντίθεση με τα πολύ βραδύτερα Geran-2, που μπορούν υπό κατάλληλες συνθήκες να αντιμετωπιστούν από κινητές ομάδες με πολυβόλα και άλλα συστήματα μικρού κόστους, οι ταχύτεροι αεριωθούμενοι στόχοι διασχίζουν πολύ γρηγορότερα τις ζώνες εμπλοκής και, ανάλογα με το προφίλ πτήσης τους, μπορούν να δυσκολέψουν σημαντικά αυτού του είδους την άμυνα.
Η εξέλιξη αυτή είχε ήδη καταγραφεί με την εμφάνιση του Geran-4, ενός νέου αεριωθούμενου UAV κρούσης για το οποίο έχουν αναφερθεί ταχύτητες της τάξης των 400 χλμ./ώρα. Ωστόσο, δεν πρέπει να θεωρείται ότι κάθε αεριωθούμενο drone που χρησιμοποιείται στις ρωσικές επιθέσεις είναι Geran-4, καθώς έχουν εμφανιστεί διαφορετικοί τύποι και διαμορφώσεις. Η συνολική εικόνα δείχνει κυρίως μια συνεχή επιχειρησιακή προσαρμογή της Ρωσίας, με στόχο να καταστήσει δυσκολότερη και ακριβότερη την ουκρανική αναχαίτιση.
Το Κίεβο επιχειρεί παράλληλα να αναπτύξει ταχύτερα drones αναχαίτισης. Νέα ουκρανικά συστήματα βρίσκονται σε δοκιμές και ορισμένα έχουν ήδη διατεθεί σε επιχειρησιακές μονάδες. Η μετάβαση όμως από τις δοκιμές στη μαζική παραγωγή, όπως και η εκπαίδευση επαρκούς αριθμού πληρωμάτων, απαιτεί χρόνο, ενώ οι ρωσικές επιθέσεις συνεχίζονται με μεγάλη συχνότητα.
Τα ουκρανικά F-16 έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για την κατάρριψη αεριωθούμενων drones. Πρόκειται όμως για οικονομικά δυσανάλογη λύση όταν απαιτείται η χρήση ακριβών πυραύλων αέρος-αέρος εναντίον πολύ φθηνότερων στόχων. Παράλληλα, οι συνεχείς αποστολές αεράμυνας καταναλώνουν ώρες πτήσης και αυξάνουν τις απαιτήσεις συντήρησης ενός σχετικά μικρού στόλου μαχητικών. Για τον λόγο αυτό η Ουκρανία αναζητεί έναν πολύ φθηνότερο ενδιάμεσο μηχανισμό αναχαίτισης, ανάμεσα στα πολυβόλα και τα επανδρωμένα μαχητικά.
Η έλλειψη αναχαιτιστών Patriot αφορά πρωτίστως την αντιμετώπιση των ρωσικών βαλλιστικών πυραύλων και δεν πρέπει να συγχέεται με την αναχαίτιση των drones. Οι δύο απειλές όμως συνδυάζονται στις ίδιες επιδρομές. Όταν βαλλιστικοί πύραυλοι, συμβατικά Geran και ταχύτερα αεριωθούμενα UAV φθάνουν σχεδόν ταυτόχρονα, η ουκρανική αεράμυνα καλείται μέσα σε ελάχιστο χρόνο να εντοπίσει, να ταξινομήσει και να αναθέσει κάθε στόχο στο κατάλληλο όπλο.
Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη επιχειρησιακή αξία της νέας ρωσικής τακτικής: όχι μόνο στην ταχύτητα των αεριωθούμενων drones, αλλά στην αύξηση του κόστους και της πολυπλοκότητας της άμυνας. Η χρήση ακριβών πυραύλων ή μαχητικών εναντίον σχετικά φθηνών UAV ευνοεί οικονομικά τον επιτιθέμενο, ενώ οι φθηνότεροι ουκρανικοί αναχαιτιστές δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί στην απαιτούμενη κλίμακα. Η αποτελεσματικότητα της ουκρανικής απάντησης θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το πόσο γρήγορα αυτά τα νέα συστήματα θα περάσουν από τις δοκιμές στη μαζική επιχειρησιακή χρήση.
