Στις 10 Μαΐου το πρωί, οι ουρανοί της Ολλανδίας αντήχησαν από εκατοντάδες κινητήρες γερμανικών αεροσκαφών, που παραβίασαν τον εναέριο χώρο στα ανατολικά της χώρας, εκκινώντας την επιχείρηση “Fall Gelb” (Κίτρινη Υπόθεση), την εκστρατεία κατά της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών. Όπως και το 1914, ο δρόμος για τη Γαλλία περνούσε από την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και το Βέλγιο, επιχειρώντας τώρα να παρακάμψει τις βαρύτερες οχυρώσεις της “Γραμμή Μαζινό”, που ήταν στα γαλλο-γερμανικά σύνορα.
Φαινομενικά, οι Γερμανοί εφάρμοζαν για άλλη μια φορά το κλασικό τους σχέδιο επιχειρήσεων “Schlieffen” για την κατάληψη της Γαλλίας, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του σύγχρονου μηχανοκίνητου πολέμου. Αντί για άλογα και πεζικό, η επίθεση περιλάμβανε δυνάμεις αλεξιπτωτιστών που θα καταλάμβαναν τις κεντρικότερες οδικές αρτηρίες και τα αεροδρόμια και τεθωρακισμένων που θα διέσχιζαν τον νοητό διάδρομο προς το Βέλγιο, προτού οι Γαλλο-Βρετανικές δυνάμεις προλάβουν να ενεργοποιηθούν για να τους συναντήσουν.
Η γερμανική επίθεση βασιζόταν στον αιφνιδιασμό και στη μαζικότητα πυρός, εμπλέκοντας τα τρία στοιχεία που τους είχαν ήδη χαρίσει την επιτυχία στην Πολωνία, στη Νορβηγία και στη Δανία: την κυριαρχία της αεροπορίας, την χρήση αλεξιπτωτιστών για να ελέγξουν νευραλγικά σημεία του εχθρού και την ταχεία δράση τεθωρακισμένων. Το σχέδιο, όμως, δεν πήγε τόσο καλά.
Από τη πρώτη στιγμή, η Luftwaffe ανέπτυξε στοιχεία της 7ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών και της 22ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας για να καταλάβει τα αεροδρόμια κοντά στην έδρα της ολλανδικής κυβέρνησης στη Χάγη και στο παλάτι. Οι άνδρες αυτοί προβλεπόταν να συλλάβουν την κυβέρνηση και τη βασίλισσα της χώρας. Αν το σχέδιο αποτύγχανε, είχαν εντολές να καταλάβουν τις γέφυρες Μέρντιικ, Ντόρτρεχτ και Ρότερνταμ εξασφαλίζοντας μια ασφαλή “λεωφόρο εισβολής” των μηχανοκίνητων δυνάμεων, ανοίγοντας το δρόμο προς το Βέλγιο.
Οι Ολλανδοί αντιστέκονται
Οι δυνάμεις αλεξιπτωτιστών διασκορπίστηκαν λόγω κακού υπολογισμού και ισχυρών ανέμων, ενώ τουλάχιστον για την επιχείρηση κατάληψης της Χάγης η ολλανδική αντιαεροπορική άμυνα κατέστρεψε ή προκάλεσε ζημιές σε 225 μεταγωγικά Junkers Ju-52 στον αέρα ή στο έδαφος, μπλοκάροντας τον διάδρομο για τα αεροσκάφη που θα ακολουθούσαν. Στη μάχη συμμετείχαν και μονάδες του ολλανδικού ναυτικού με το αντιτορπιλικό HNLΜS Van Galen και αριθμό ελαφρών σκαφών να πλησιάζουν τις γερμανικές θέσεις μέσα από τα κανάλια και να τις βομβαρδίζουν από μικρή απόσταση, προτού βυθιστούν από τη γερμανική αεροπορία. Στο τέλος της μέρας, το μεγαλύτερο μέρος της ολλανδικής αεροπορικής δύναμης είχε καταστραφεί στον αέρα ή στο έδαφος, αλλά είχε δώσει μια μεγάλη μάχη φθοράς.
Τη νύχτα, ομάδες Γερμανών καταδρομέων Brandenburger, ντυμένοι με στολές της Ολλανδικής Στρατονομίας προσπάθησαν να πλησιάσουν τις γέφυρες που αποτελούσαν το δευτερεύοντα στόχο του γερμανικού σχεδίου. Οι ολλανδικές φρουρές δεν ξεγελάστηκαν, άνοιξαν πυρ θερίζοντας πολλούς καταδρομείς και ανατίναξαν τις γέφυρες πλην μίας.
Έχοντας αποτύχει στις δύο προσπάθειες διείσδυσης στα νώτα της ολλανδικής γραμμής άμυνας, οι Γερμανοί ξεκίνησαν να διαβαίνουν τα κανάλια με μονάδες πεζικού. Η ολλανδική άμυνα, οργανωμένη σε γραμμές ανάσχεσης, πολυβολεία και χαρακώματα κατά μήκος των καναλιών, κατόρθωσε να αναχαιτίσει το πρώτο κύμα επιθέσεων και μετά ένα δεύτερο. Η Luftwaffe όμως έχοντας εντοπίσει πλέον τα ισχυρά σημεία άμυνας, κατάφερε με τα Stukas να καταστρέψει τα ολλανδικά πολυβολεία, οπότε η τρίτη γερμανική προσπάθεια διάπλου των καναλιών ήταν επιτυχής.
11.5.40
Η γερμανική επιτυχία οδήγησε την Ολλανδική ηγεσία να διατάξει τακτική υποχώρηση στη δεύτερη γραμμή άμυνας, μια απόφαση που όμως οδήγησε σταδιακά στην αποδιοργάνωση της αντίστασης. Πιεζόμενοι από ξηράς και αέρος, οι Ολλανδοί στρατιώτες εγκατέλειπαν καλά προετοιμασμένες θέσεις για μια πιο πρόχειρη και ελλιπώς υποστηριζόμενη από πυροβολικό θέση, με την ελπίδα πως γαλλικές και βρετανικές δυνάμεις θα έσπευδαν γρήγορα να ενωθούν μαζί τους. Η ελπίδα είχε βάση. Στοιχεία μιας γαλλικής τεθωρακισμένης μεραρχίας είχαν ήδη περάσει τα σύνορα αλλά αρνούνταν να προωθηθούν μόνα για να καλύψουν την ολλανδική υποχώρηση, που σταδιακά γινόταν όλο και πιο γενικευμένη.
Παράλληλα, στόχος των Ολλανδών έγινε η εξάλειψη των προγεφυρωμάτων των Γερμανών αλεξιπτωτιστών, που αν και είχαν αποτύχει στους στόχους τους, τηρούσαν ισχυρή στάση άμυνας με ελαφρύ οπλισμό απαγορεύοντας την πρόσβαση σε σημαντικές αρτηρίες συγκοινωνιών. Όπου αρκετές επιθέσεις απέτυχαν να ανατρέψουν τις γερμανικές θέσεις. Οι Ολλανδοί στρατιώτες ήταν σε μεγάλο βαθμό ελλιπώς εκπαιδευμένοι και ο εξοπλισμός τους παρέπεμπε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ το σώμα τεθωρακισμένων περιοριζόταν σε μόλις 24 ελαφρά θωρακισμένα αυτοκίνητα και μερικές βρετανικές τανκέτες, τα μισά από τα οποία βρίσκονταν στα μετόπισθεν για να προστατεύουν τα αεροδρόμια και λιμάνια.
Μέχρι τις 12 Μαΐου οι γερμανικές προσπάθειες βασίζονταν κυρίως σε επιθέσεις μεραρχιών πεζικού. Το βράδυ της ίδιας μέρας, κατέφτασε στο μέτωπο η μοναδική μεραρχία αρμάτων (η 9η Panzer) της 18ης γερμανικής Στρατιάς, και αμέσως εξαπολύθηκε σε μια ισχυρή προώθηση προς τα δυτικά. Ένα τεθωρακισμένο συγκρότημα με δύο ίλες αρμάτων αφιερώθηκε στην καταδίωξη των λιγοστών γαλλικών δυνάμεων που πλέον υποχωρούσαν προς το Βέλγιο, ενώ ένα ισχυρότερο συγκρότημα πέρασε τις πρώτες πρωϊνές ώρες τη γέφυρα του Μέρντιικ.
Οι ολλανδικές δυνάμεις προσπάθησαν να αναχαιτίσουν τη γερμανική προέλαση αλλά χωρίς αεροσκάφη, βαρύ πυροβολικό, με λίγα αντιαρματικά πυροβόλα και μόνο μια μεραρχία ελαφρού πεζικού διαθέσιμη, το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Παρόλα αυτά, οι Ολλανδοί προσπάθησαν. Το μοναδικό τους βομβαρδιστικό σε πτητική ακόμα κατάσταση, ένα Fokker T.V, απογειώθηκε με στόχο τη γέφυρα κατορθώνοντας να ρίξει δυο βόμβες. Από αυτές, η μία καρφώθηκε σε έναν πυλώνα αλλά δεν εξερράγη. Το αεροπλάνο καταρρίφθηκε αμέσως μετά.
Απευθείας πυρά από αντιαρματικά των 47mm και οβιδοβόλα των 75mm αναχαίτισαν για λίγο την ορμή των γερμανικών Panzer αλλά καταστράφηκαν σύντομα. Η ελαφρά μεραρχία των Ολλανδών επιτέθηκε κόβοντας για λίγο τον άξονα της γερμανικής προέλασης υφιστάμενη όμως μεγάλες απώλειες. Έτσι Τα γερμανικά άρματα εκκαθάρισαν τους τελευταίους ολλανδικούς θυλάκους και μάλιστα εισέβαλαν και στην πόλη του Ντόρντρεχτ χωρίς υποστήριξη πεζικού αλλά αποσύρθηκαν με βαριές απώλειες. Ένα μοναχικό ολλανδικό πλήρωμα πυροβόλου των 47mm υπερασπίστηκε τη γέφυρα Μπάρεντρεχτ καταστρέφοντας δύο Panzerkampfwagen II κι ένα επιτελικό PzKfw III.
Η μέρα έληξε με την εκκένωση της βασιλικής οικογένειας από τη χώρα, που έγινε με βρετανικά αντιτορπιλικά (τα HMS Hereward και HMS Codrington) που πλησίασαν τα ολλανδικά ύδατα και εξελίχθηκε στην αποχώρηση όλης της κυβέρνησης στη Βρετανία.
Η γερμανική διοίκηση όμως δεν ήταν ευχαριστημένη. Η εξέλιξη της εισβολής ήταν γοργή, αλλά όχι τόσο όσο χρειαζόταν. Όμως στο ολλανδικό στρατόπεδο η κατάσταση ήταν πλέον καταστροφική. Όλες σχεδόν οι ετοιμοπόλεμες μονάδες είχαν εμπλακεί και δεχθεί σημαντική φθορά -συχνά ανεπανόρθωτη- τα βαρέα όπλα είχαν καταστραφεί, οι προετοιμασμένες αμυντικές θέσεις είχαν εγκαταλειφθεί. Ένα ρήγμα 8 χλμ. είχε δημιουργηθεί στο κέντρο της παράταξης που το επιτελείο δεν είχε τρόπο να κλείσει. Ωστόσο, ο στρατηγός Winkelman απέφευγε τη συνθηκολόγηση, προσπαθώντας να κερδίσει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο για την συμμαχική παράταξη.
Στόχος το Ρότερνταμ
Μπροστά στη γερμανική προέλαση ήταν το Ρότερνταμ, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ολλανδίας και σημαντικό λιμάνι. Την πόλη υπερασπίζονταν οκτώ ολλανδικά τάγματα. Απέναντι, συγκεντρωνόταν ο όγκος της 9ης Μεραρχίας Panzer, το επίλεκτο τεθωρακισμένο σύνταγμα Leibstandarte SS “Adolf Hitler” (αργότερα στον πόλεμο έγινε Μεραρχία), όπως και η 22η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία. Στις 9 το πρωί της 14ης Μαΐου, το γερμανικό πυροβολικό άνοιξε πυρ σε μια προσπάθεια να διαβεί τον ποταμό Μεύση (Maas) και να θέσουν την πόλη υπό πολιορκία. Γρήγορα όμως τα γερμανικά πυρά σίγησαν από τα πυροβόλα των 150mm μιας ολλανδικής κανονιοφόρου που έπλευσε μέσα στη θάλασσα Βάντεν.
Η συνέχεια στο Military History
