Σε μία πραγματικά εξαιρετική επίδειξη πνεύματος επιμονής, επίλεκτες ισραηλινές δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων πραγματοποίησαν στις 6 Μαρτίου 2026 νυχτερινή επιχείρηση εντοπισμού και ανάκτησης των υπολειμμάτων νεκρού χειριστή της Ισραηλινής Αεροπορίας, στον ανατολικό Λίβανο. Την επιχείρηση υποστήριζαν μαχητικά αεροσκάφη και ελικόπτερα. Ο Ισραηλινός χειριστής είχε χαθεί πριν από 40 ολόκληρα χρόνια σε επιχείρηση πάνω από τον Λίβανο.
Την παραπάνω επιχείρηση επιβεβαίωσε το επιτελείο των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων αλλά και ο πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου που πρόσθεσε ότι “δυστυχώς, η αποστολή δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα”, προσθέτοντας ότι η αποφασιστικότητά του προς τον σκοπό της εύρεσης και περισυλλογής αγνοουμένων “παραμένει απόλυτη”.
Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε τέσσερα ελικόπτερα ειδικών επιχειρήσεων και μια ομάδα κομάντο που αποβιβάστηκε μέσα στη νύχτα κοντά στο χωριό Nabi Chit στην κοιλάδα Μπεκαά κοντά στα σύνορα Λιβάνου-Συρίας. Λίγο μετά, η ισραηλινή ομάδα προχώρησε σε έρευνες σε συγκεκριμένη τοποθεσία αλλά γρήγορα δέχτηκε πυρά από δυνάμεις της Χεζμπολάχ και ανταπέδωσε. Ισραηλινά αεροπλάνα παρείχαν πυρά κάλυψης ενώ η ομάδα αναχώρησε γύρω στις 3 τα ξημερώματα πάλι από αέρος, χωρίς απώλειες.
Οι αρχές του Λιβάνου ανακοίνωσαν πως από την επιδρομή προκλήθηκαν σημαντικές καταστροφές ενώ σκοτώθηκαν 16 άτομα και τραυματίστηκαν 35. Η Χεζμπολάχ ανέβασε τις απώλειες σε 41 νεκρούς και 40 τραυματίες. Το ισραηλινό επιτελείο διαψεύδει ότι οι στρατιώτες του δέχθηκαν πυρά.
Σκοπός της αποστολής ήταν ο εντοπισμός και η ανακομιδή των οστών του Ισραηλινού πιλότου Ρον Αράντ (Ron Arad), που χάθηκε σε αποστολή βομβαρδισμού το 1986, πριν από 40 περίπου χρόνια.
Συγκεκριμένα στις 16 Οκτωβρίου 1986, ένα αεροσκάφος F-4E Phantom II της Ισραηλινής Αεροπορίας απογειώθηκε για να πλήξει στόχους της ΟΑΠ (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) στον νότιο Λίβανο με πλήρωμα τους Γισάι Αβιράμ (πιλότο) και Ρον Αράντ (χειριστή οπλικών συστημάτων). Μια δυσλειτουργία κατά την απελευθέρωση μιας βόμβας είχε αποτέλεσμα την έκρηξη και πρόκληση σοβαρών ζημιών στο αεροσκάφος πάνω από την περιοχή βομβαρδισμού, με αποτέλεσμα και οι δύο να εγκαταλείψουν με επιτυχία. Ώρες αργότερα, ένα AH-1 Cobra της Αεροπορίας ανέσυρε υπό έντονα πυρά τον Αβιράμ -που πιάστηκε από το πέδιλο προσγείωσης- αλλά ο Αράντ δεν εντοπίστηκε ποτέ.
Τα ίχνη του Αράντ χάνονται από τότε, με αποσπασματικές πηγές να συνθέτουν ένα μυστήριο σκηνικό. Όλοι συμφωνούν ότι συνελήφθη από μέλη της ένοπλης οργάνωσης AMAL (Ένοπλα Τάγματα του Λιβάνου), και στη συνέχεια υπεύθυνος για την κράτηση του, ήταν ο επικεφαλής της ομάδας ασφαλείας της οργάνωσης, Μουσταφά Ντιρανί. Ο Ντιρανί θα αποδειχθεί κα το μοιραίο πρόσωπο στην ομηρεία του Αράντ.
Το επόμενο έτος, ο επικεφαλής της AMAL, Ναμπίχ Μπέρι, ανακοίνωσε πως η οργάνωσή του κρατούσε τον Ρον Αράντ και πρότεινε την ανταλλαγή του με παλαιστίνιους κρατούμενους. Έδωσε μάλιστα στη δημοσιότητα και δύο φωτογραφίες του με γένια και τρία χειρόγραφα γράμματα προς την οικογένειά του ως απόδειξη. Αν και το Ισραήλ ξεκίνησε τις συνομιλίες, ο Ντιρανί που πρωτοστατούσε απαίτησε επιπλέον και μεγάλα χρηματικά ποσά οδηγώντας τις διαπραγματεύσεις σε κατάρρευση.
Το 2004, η υπηρεσία πληροφοριών του ισραηλινού στρατού συγκρότησε την επιτροπή Φαρκάς (από τον επικεφαλής της υπηρεσίας, Ααρόν Ζεεβί Φαρκάς) με σκοπό να συγκεντρώσει στοιχεία για τον Αράντ. Η επιτροπή εξετάζοντας αρχεία από ανακρίσεις, συνεντεύξεις πηγών της Μοσάντ και του στρατού, στελεχών της Χεζμπολάχ και του ίδιου του Μουσταφά Ντιρανί που είχε στο μεταξύ συλληφθεί και ανακρίθηκε, προτού ανταλλαγεί με άλλους αιχμαλώτους. Το συμπέρασμα ήταν πως ο Σμηναγός Αράντ πέθανε σε καθεστώς αιχμαλωσίας κάποια στιγμή μεταξύ 1993 και 1997.
Δύο σενάρια κυκλοφορούν για την αιχμαλωσία και το θάνατο του: ένα που λέει ότι ο Ισραηλινός κρατούνταν φυλακισμένος στον Ανατολικό Λίβανο, από φατρία φιλική προς τους Ιρανούς. Μια μέρα, οι φύλακές του τον εγκατέλειψαν κατά τη διάρκεια ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής με αποτέλεσμα μέλη των Φρουρών της Επανάστασης να τον συλλάβουν μεταφέροντάς τον στο Ιράν. Εκεί κρατήθηκε υπό αυστηρή απομόνωση, βασανίστηκε και ανακρίθηκε. Το 1994, μετά τη σύλληψη του Ντιρανί σε επιδρομή Ισραηλινών κομάντο, οι Ιρανοί φοβούμενοι ότι οι αποκαλύψεις του θα τους ενέπλεκαν, μετακίνησαν τον Αράντ πάλι στο Λίβανο όπου πέθανε από κακομεταχείριση από τους δεσμώτες του.
Κατά το δεύτερο σενάριο, ο αιχμάλωτος Αράντ δεν έφυγε ποτέ από τον Λίβανο αλλά μετακινείτο κατά καιρούς στη Βυρητό και σε άλλες τοποθεσίες για λόγους ασφαλείας, μέχρι που η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευσε. Οπότε απεβίωσε από κακουχίες ή και ασθένεια, πιθανότατα γύρω στο 1993 και ετάφη σε μυστική τοποθεσία κοντά στο σημείο της σύλληψής του στο Λίβανο.
Αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις για το αν ο Αράντ περιήλθε όντως σε Ιρανικά χέρια, αυτό είναι πιθανό δεδομένου ότι ο Λίβανος ήταν χώρος έντονης δράσης των ιρανικών μυστικών υπηρεσιών και των παραστρατιωτικών τους συμμάχων.
Οι Ισραηλινές κυβερνήσεις συνέχισαν να πιέζουν για την απελευθέρωση του Αρόν Αράντ για όσο ήταν ζωντανός. Από στοιχεία που βγήκαν στην δημοσιότητα, αναφέρεται και ότι στη δεκαετία του 1990, το Ισραήλ προσέφερε πίστωση 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Ιράν -η οικονομία του οποίου είχε κλονιστεί- καθώς και μεσολάβηση προς τις ΗΠΑ που παρακρατούσαν περιουσιακά στοιχεία του Ιράν αξίας 5 δις δολαρίων από την έναρξη της ιρανικής επανάστασης, για εκτόνωση των μεταξύ τους σχέσεων, ζητώντας παράλληλα και την απελευθέρωση του Αράντ. Οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν όταν αποκαλύφθηκε ότι οι Ιρανοί κωλυσιεργούσαν προσπαθώντας να πετύχουν καλύτερους όρους για δανεισμό από ευρωπαϊκές χώρες.
Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι Ισραηλινός πράκτορας έχασε τη ζωή του το 2003 προσπαθώντας να εντοπίσει τον Αράντ. Το 2021, Σύρος στρατηγός απήχθη και ανακρίθηκε για την τοποθεσία ταφής του Αράντ ενώ το ίδιο συνέβη και με Λιβανέζο αξιωματούχο το 2025. Η Χεζμπολάχ παραδέχθηκε τον θάνατο του αιχμαλωτισμένου Ισραηλινού πιλότου το 2006 ενώ διέρρευσαν και την πληροφορία στον ΟΗΕ ότι ο Αράντ είχε σκοτωθεί από το 1988 ενώ προσπαθούσε να διαφύγει.
Είναι γνωστό πως το Ισραήλ δεν σταματά ποτέ να ερευνά για τους αιχμαλώτους του. Αν και ο Αράντ είναι νεκρός, και έχει τιμηθεί με το βαθμό του Αντισμηνάρχου, εξακολουθεί να αναζητείται, έστω η σορός του. Οπότε θεωρείται ακόμη “αγνοούμενος εν ώρα καθήκοντος” μαζί με τις περιπτώσεις του στρατιώτη Γιεχουντά Καντζ (από τη μάχη του Σουλτάν Γιακούμπ στο Λίβανο το 1982) και του στρατιώτη Γκυ Χεβέρ που εξαφανίστηκε στα ορεινά του Γκολάν το 1997. Λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας επιχείρησης και την ανακοίνωση των Ισραηλινών αρχών, η οικογένεια του, ευχαρίστησε την κυβέρνηση και τις ένοπλες δυνάμεις για τις ενέργειές της, και ζήτησε να μην διακινδυνεύει στρατιωτικό προσωπικό για την ανακομιδή της σορού του.
