Η τοποθέτηση των Ηνωμένων Εθνών, ότι η λιβυκή κυβέρνηση δεν είναι εξουσιοδοτημένη να υπογράφει συμφωνίες, προήλθε από την Ελλάδα, αναφέρει ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Τα Νέα», λίγες ώρες μετά την απόφασή του να μην αποβιβασθεί στην Τρίπολη της Λιβύης και να συνεχίσει το ταξίδι στη Βεγγάζη.
«Εργασθήκαμε πάρα πολύ στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για να έρθει αυτό», προσθέτει χαρακτηριστικά.
Ο κ. Δένδιας σημειώνει, πως ο πρόεδρος του Λιβυκού Προεδρικού Συμβουλίου, Μοχάμεντ Μένφι ζήτησε την επίσκεψη στην Τρίπολη και «συμφωνήσαμε σαν προσωπική παραχώρηση σε αυτόν, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρχουν επίσημες επαφές ή επαφές με την προσωρινή κυβέρνηση».
«Θα πηγαίναμε, θα τον βλέπαμε, θα φεύγαμε», επισημαίνει ο κ. Δένδιας και προσθέτει πως το ότι εμφανίστηκε η υπουργός Εξωτερικών «σημαίνει ότι δεν τηρήθηκε η συμφωνία».
Ερωτηθείς σχετικά, αναφέρει πως άλλες ξένες κυβερνήσεις μιλάνε με την κυβέρνηση της Τρίπολης, «αλλά το θέμα είναι ότι για όλους ισχύει ότι έχει περιορισμένη εντολή, δεν μπορεί δηλαδή να υπογράφει συμφωνίες, αλλά τολμώ να πω και περιορισμένη χρησιμότητα». Ακόμη, «αυτές οι κυβερνήσεις δεν είναι υποχρεωμένες να αντιμετωπίσουν τη δική μας πραγματικότητα, που είναι το δεύτερο τουρκολιβυκό μνημόνιο».
«Δεν είναι δυνατόν να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε», τονίζει χαρακτηριστικά.
Αναφέρει ακόμη, ότι και η Αίγυπτος δεν θέλει «ουσιαστικές επαφές» με την κυβέρνηση της Τρίπολης.
«Λένε ότι η κυβέρνηση αυτή πρέπει να κάνει εκλογές. Και όχι μόνο δεν κάνει εκλογές, υφαρπάζει την παραμονή της εκμεταλλευόμενη κατά το δοκούν τους πόρους της Λιβύης και υπογράφει και με τους Τούρκους. Ε, δεν γίνεται».
Ο υπουργός Εξωτερικών σημειώνει ότι «οι σχέσεις μας με τη Λιβύη θα παραμείνουν ως έχουν, από τη δική μας πλευρά».
«Θα προσπαθήσουμε – και αυτός ήταν ο σκοπός της επίσκεψης – να διατηρήσουμε μία ισχυρή σχέση με την Ανατολική Λιβύη, άρα και με το Κοινοβούλιο, και άρα, στην πραγματικότητα, με ένα Σώμα που δίνει δύναμη στη θέση μας ενάντια στην αποδοχή και σύναψη παράνομων κειμένων με τους Τούρκους». Από την άλλη «με τις μικρές μας δυνατότητες, γιατί θυμίζω ότι είναι μικρές οι δυνατότητές μας σε σχέση με τους άλλους, αφού θέλουμε χωρίς χρήματα και χωρίς στρατό να έχουμε επιρροή, να εμποδίσουμε την επέκταση των συμβατικών κατανοήσεων με την Τουρκία».
Αναφορικά με τις συναντήσεις του με τον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, Αγκίλα Σάλεχ, και το στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, ο υπουργός Εξωτερικών τονίζει ότι «ήταν απολύτως στη γραμμή που εμείς θα θέλαμε να είναι».
«Τόνισαν ότι η τουρκική παρουσία είναι επιζήμια και απαράδεκτη. Είχε σημασία να δούμε τον Σάλεχ και τον Χάφταρ, γιατί είχαν πάει στην Τουρκία. Τους είδε ο ίδιος ο Ερντογάν, είδε και τους Λίβυους βουλευτές ο Ερντογάν, γι΄ αυτό πήγα και στο Κοινοβούλιο και τους εξήγησα τις θέσεις μας».
Τέλος, υπογραμμίζει ότι το ενδεχόμενο διεξαγωγής των εκλογών στη Λιβύη «έχει πάει πολύ πίσω και γι’ αυτό και πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε».
Επιτέλους ένας υπουργός εξωτερικών που δεν μασάει τα λόγια του και εκπροσωπεί την Ελλάδα δυναμικά και αποτελεσματικά.
Διάβασα σήμερα σε κυριακάτικη εφημερίδα ότι οι Τούρκοι σκέφτονται να καταθέσουν μονομερώς στον ΟΗΕ συντεταγμένες για ΑΟΖ με τη Λιβύη. Την πρώτη φορά το 19 ο αιφνιδιασμος μας ήταν πλήρης. Μας την έφεραν κανονικότατα. Τώρα όμως δεν δικαιολογούμάστε να την ξανάπατήσουμε. Μόνη λύση επομένως να τους προλάβουμε καταθέτοντας πρώτοι εμείς συντεταγμένες ΑΟΖ με την Λιβύη με βάση την αρχή της μέσης γραμμής. Τίποτα δεν έχουμε να φοβηθούμε γιατί όλο το δίκαιο είναι με το μέρος μας και θα κάνουμε επιτέλους και μεις τους Τούρκους να τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις ενώ συνήθως γίνεται το αντίθετο. Το θέμα είναι θα το τολμήσει η κυβέρνηση;
«με τις μικρές μας δυνατότητες, γιατί θυμίζω ότι είναι μικρές οι δυνατότητές μας σε σχέση με τους άλλους, αφού θέλουμε χωρίς χρήματα και χωρίς στρατό να έχουμε επιρροή, να εμποδίσουμε την επέκταση των συμβατικών κατανοήσεων με την Τουρκία».
Αντί να στέλνουμε όπλα στην Ουκρανία, αν στέλναμε ακριβώς τα ίδια όταν έπρεπε στον Χαφταρ, μήπως θα εξυπηρετούσαμε για μια φορά τα δικά μας συμφέροντα; Πως βρίσκονται χρήματα για οτιδήποτε εκτός πραγματικά εθνικών αναγκών; Όταν εντασσόμασταν στις δυνάμεις που εν τέλει ανέτρεψαν τον Καντάφι (ενώ η Τουρκία ήταν αντίθετη), αναρωτήθηκε κανένας στο επίσημο ελληνικό κράτος (δεν μιλάω για συγκεκριμένο κόμμα, μιας και η εξυπηρέτηση μη εθνικών συμφερόντων, είναι διακομματική) πως θα επηρεάζονταν τα ελληνικά συμφέροντα; Τι εξασφαλίσεις/διασφαλίσεις πήραμε ως Χώρα, σχετικά με τις μελλοντικές εξελίξεις στη περιοχή σε σχέση με τα ελληνικά συμφέροντα; Η συμμετοχή μας (έστω και μικρή), στην αραβική Άνοιξη, ήταν στη σωστή πλευρά της Ιστορίας; Τι (ποιος)μας εμποδίζει και μας εμπόδισε, να αναγνωρίσουμε τη πλευρά που μας συμφέρει; Η συμμετοχή μας στην επιχείρηση ‘Ειρήνη’, τι νόημα έχει; Την αποδυνάμωση της πλευράς Χαφταρ και την ισχυροποίηση της Τουρκίας και των τσιρακίων της; Για αυτή την αποστολή, μάλλον έχουμε και χρήματα προσωπικό και πλοία, έτσι; Στις συνόδους για τη Λιβύη, τι κατάφερε η περιβόητη ελληνική διπλωματία (που της εξοικονόμησε διπλωματικό κεφάλαιο η προηγούμενη κυβέρνηση με τις Πρέσπες…); Να μείνουν Ελλάδα για οικονομία στα οδοιπορικά ; Θυμάται κανείς, τη δικαιολογία της μη πρόσκλησης; Το ότι δεν είμαστε δρώντες στη Λιβύη…
Κρίμα να λέγονται τέτοιες λέξεις από τον ΥΠΕΞ. Αν αποδεχόμαστε ότι είμαστε μικροί, μπατίρηδες και χωρίς στρατό τότε θα ανοίξουμε την όρεξη ακόμα και στους πραγματικά μικρούς, μπατίρηδες και χωρίς στρατό στη γειτονιά μας. Ας το κλείσουμε το μαγαζί αν είναι έτσι.