Όπως έχει και πει και η μεγάλη Εθνική Αοιδός Άντζελα Δημητρίου, ουδείς άσφαλτος. Μόνο όμως εγώ έχω καταφέρει να φτιάξω καφέδες που δεν έχω ακούσει παράπονα για άπειρα χρόνια. Μπορεί αυτό να οφείλεται στην μαεστρία μου, μπορεί να οφείλεται στην προηγμένη τεχνολογία, την μακροχρόνια εμπειρία μου, την απαράμιλλη εκπαίδευσή μου, αλλά έχω πάντα την υποψία πως κανείς δεν θέλει να μου πει ότι ο καφές δεν ήταν καλός. Διότι όπως ξέρουν όλοι, κανείς δεν “τη λέει” στον καφετζή, όταν πρέπει να πάρει καφέ πριν την αναφορά. Πάντως με αυτά και με τα άλλα, έχω χτίσει το δικό μου αλάνθαστο προφίλ.

Λάθος λέξεις για τα Ναυπηγεία Σαλαμίνας

Μιλώντας για λάθη, όπως εξήγησα, είμαι αλάνθαστος και αξεπέραστος στον καφέ. Στα άλλα, μπορεί να μην είμαι τόσο καλός, και αυτό το αποδέχομαι. Αλλά κάπου που δεν είμαι καλός, πρέπει να το λέω, και εκεί είναι τα γραπτά. Η τελευταία φορά που δοκίμασα να γράψω, προ Πτήσης ήταν μια επιστολή θαυμασμού σε μια υπολοχαγό. Φυσικά και δεν κατάφερα τίποτα, και μάλιστα σταμάτησε να έρχεται για καφέ. Επίσης, τα αγγλικά μου είναι επιπέδου Τσίπρα, ή λίγο χειρότερα, απλά εγώ δεν σας κρύβω ότι πιθανότατα κάνω για πρωθυπουργός. Κάτι λοιπόν που έγραψα την προηγούμενη εβδομάδα, το παρεξήγησε ένα φίλος ναυταίος μηχανικός. Είχα γράψει κάτι για “τσιμπίδες” στα Ναυπηγεία Σαλαμίνας, και αυτό το εξέλαβε ως υποτιμητικό για το ναυπηγείο το οποίο προσφέρει στο ΠΝ. Καμία σχέση, ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, αλλά αν το κατάλαβε έτσι αυτός, ας το ξεκαθαρίσω. Σημειωτέον το ίδιο το ΓΙΟΥ ΕΣ ΝΈΙΒΙ είχε δώσει τα 4 περιπολικά ΆΙΛΑΝΤ εκεί για ανακατασκευή, και το αποτέλεσμα της δουλειάς ήταν εξαιρετικό. Το Αμερικανικό Ναυτικό επέλεξε τα Ναυπηγεία Σαλαμίνας για να ανακατασκευάσει τα ΆΙΛΑΝΤ γιατί η εμπειρία τους είναι μεγαλύτερη από απλές”τσιμπίδες”. Μπορεί κάποιοι να γκρίνιαξαν, σε ένα κρεσέντο αντιαμερικανισμού και φτηνής, εύπεπτης κριτικής, και να έγραψαν διάφορες τρίχες για υψηλό κόστος, αλλά δεν ισχύει. Τα ΆΙΛΑΝΤ ήρθαν από ενεργές πολεμικές επιχειρήσεις, και στη Σαλαμίνα διαλύθηκαν εξ ων συνετέθησαν, και φτιάχτηκαν με Ζίρο Μάιλς, Ζίρο Άουαρς. Κορυφαία δουλειά υψηλού επιπέδου, εγκεκριμένη και από το Αμερικανικό Ναυτικό, αλλά και το ΠΝ. Δεν τα λέω εγώ, ο ναύτης μηχανικός τα είπε.

Θέλουμε ελληνικό πολεμικό πλοίο;

Μιλώντας για τα Ναυπηγεία, πρέπει ομολογήσω πως δεν τα έγραψα καλά (που να δείτε τι είχα γράψει στο γράμμα στην υπολοχαγό). Θεωρώ υποχρέωσή μου λοιπόν, να κάνω μερικές επεξηγήσεις για τσιμπίδες και ..συγκολλήσεις, προκειμένου να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. «Ναυπηγεία ακούω αλλά ναυπηγήσεις πολεμικών δεν βλέπω», έγραψα με μια όχι και τόσο… συγκολλητική ματιά. Ας βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά. Στη Σαλαμίνα λοιπόν, μιλάμε για κατασκευή μπλοκς για φρεγάτες τελευταίας γενιάς (κάπου διάβασα κάποιον να λέει πως τα ΠΙ-ΠΙ-ΈΙ είναι καλύτερα, δεν είναι). Και αν αυτό που κάνει η Σαλαμίνα περιοριζόταν σε «τσιμπίδες και συγκολλήσεις», τότε η ναυπηγική, και ειδικά η ναυπήγηση πολεμικών πλοίων θα ήταν το πιο εύκολο επάγγελμα του κόσμου. Όπως μου είπε ο ναυταίος, η κατασκευή των μπλοκς για τις φρεγάτες ΦΔΙ περιλαμβάνει όλη τη δομική κατασκευή εκτός από απλές “λαμαρίνες”, με διαστασιολογημένη ακρίβεια σε επίπεδα χιλιοστού, τοποθέτηση όλων των οδηγών για τα καλώδια, όλης της υποδομής για να περάσουν τα δίκτυα (η ΦΔΙ έχει δίκτυα οπτικών ινών και στις κάλτσες του πληρώματος). Αν συναρμολογούσαμε το πλοίο στην Ελλάδα, αντί του Λοριάν, τα δίκτυα θα έμπαιναν ευκολότατα, αφού έχει γίνει η βασική δουλειά στη Σαλαμίνα. Όπως επίσης μου είπε, σε ότι αφορά τις σωληνώσεις, στη Σαλαμίνα γίνεται προεγκατάσταση σωλήνων (οι βάσεις τους), δοκιμάζεται η αντοχή, γίνονται δοκιμές σε δονήσεις, μπαίνει αντιδιαβρωτική προστασία, κι όλα αυτά με συνεχείς ελέγχους στρατιωτικών προδιαγραφών. Για να καταλάβετε τι σημαίνουν γαλλικές προδιαγραφές, οι γαλλικές πυραυλάκατοι που πήραμε το 1970 είναι ακόμη στη θάλασσα (θα ήταν αν δεν τις αποσύραμε).

Έτοιμο για κατασκευή όλων των μπλοκς

Μιλώντας για κατασκευές, μια ακόμη παρανόηση ήταν πως τα προχωρημένα ξεκινούν στο Λοριάν κι όχι στην Σαλαμίνα. Ξεκινούν από τον τρόπο που σχεδιάζεται και εκτελείται κάθε μπλοκ, άρα στη Σαλαμίνα. Αν ένα μπλοκ που δεν είναι σωστά κατασκευασμένο και προεξοπλισμένο, δεν «κουμπώνει» με τα άλλα. Και όταν μιλάμε για πολεμικά πλοία, δεν υπάρχουν περιθώρια “βάλτο μωρέ πάνω, και θα το φέρουμε”. Η προεξοπλισμένη ναυπήγηση είναι μια αλυσίδα απίστευτης ακρίβειας. Θα μου πεις γιατί τα έγραψες αυτά ρε μάστορα, και δεν μας έδωσες όλη την πληροφορία από την αρχή (με ρώτησε και ο μηχανικός). Θεώρησα πως αν “Θέλουμε ολοκληρωμένο πλοίο στην Ελλάδα” πρέπει να πω πως η ολοκλήρωση δεν γίνεται με ευχές καψιμιτζίδικες, αλλά με σοβαρά βήματα ωρίμανσης καθώς καμία χώρα δεν πέρασε από υποκατασκευαστικό έργο σε πλήρη κατασκευή πολεμικού πλοίου σε ένα βράδυ. Και κάπου εδώ, θα πρέπει να σας πω κάτι που ξέρω από την παράδοση του πρώτου μπλοκ από τα Ναυπηγεία Σαλαμίνας στο Λοριάν. Η Σαλαμίνα, μπορεί να κατασκευάσει όλα τα μπλοκς για μια ΦΔΙ. Και όταν λέω όλα, εννοώ όλα. Από εδώ και πέρα, σας το αφήνω “πάνω σας” για το τι εννοώ.

Η επιλογή των ΆΙΛΑΝΤ

Μιλώντας για τα ΆΙΛΑΝΤ, θυμήθηκα τα διάφορα που έλεγαν διάφοροι, πως και καλά, για την επιλογή τους, θα μπορούσαμε με τα λεφτά της ανακατασκευής, και καλά να αγοράσουμε νέα, ελληνικής κατασκευής. Ταπεινή μου άποψη, είναι πως δεν θα μπορούσαμε, με 40 εκ ευρώ που στοίχισαν, ήταν αδύνατον. Και κακώς συγκρίνουμε λύσεις που απέκτησε το Λιμενικό, ενώ κάπου διάβασα πως ότι τα μεταχειρισμένα που πήρε το ΠΝ, κόστισαν 100 εκ. και άλλα τέτοια που αρέσουν στο πόπολο και σε συγκεκριμένο κοινό, που λατρεύει τις ψεκοϊστορίες (έχουν “δημοσιογράφους”, με εξειδίκευση σε κοιραληφές για πλοία). Επίσης, τονίζω και πάλι, πως μόνο το κέλυφος έμεινε από τα ΆΙΛΑΝΤ, όλα τα άλλα περάστηκαν καινούργια στη Σαλαμίνα, οι κινητήρες συντηρήθηκαν από το μηδέν, κοκ. Αλλά, άντε, για να σας κάνω το χατήρι, ας πούμε ότι φτιάχναμε ελληνικά. Πως θα τα αγοράζαμε; με ποια διαδικασία; μπορεί να βγει το ΠΝ και να πει “έλα ΚαΨιΜοΝαυπηγείο και φτιάξε μου 4 περιπολικά; Θα κάνει διαγωνισμό; πόσο καιρό θα πάρει ένας διαγωνισμός (μαζί με ενστάσεις, δικαστικές προσφυγές, Συμβούλια της Επικρατείας κλπ); να κάνει απευθείας ανάθεση, για ΚαΨιΜοπεριπολικά; Για να γίνει αυτό πρέπει να περάσει από Βουλή Νόμο, όπως πέρασε για τις ΦΔΙ και τα Ραφάλ ή την Καλαμάτα. Δεν είναι πολύ πιο απλό, πιο εύκολο, να πει, έλα εδώ ΓΙΟΥ-ΕΣ-ΝΈΙΒΙ και ΚΟΣΤ ΓΚΑΡΝΤ, δώσε μου τα ΆΙΛΑΝΤ, αλλά κάντα πλήρη ανακατασκευή στην Ελλάδα, υποχρεωτικά σε ελληνικό ναυπηγείο, που θα επιλέξεις εσύ Αμερικάνε, με τις προδιαγραφές σου; Έτσι, θα πληρώσουμε ελάχιστα σε εισαγόμενα υλικά, και όλη η προστιθέμενη αξία θα μείνει στη χώρα. Ούτε αγορές νέων κινητήρων (ανακατασκευάστηκαν οι υπάρχοντες), συνεργεία από την Ελλάδα, δουλειά σε ελληνικά ναυπηγεία. Γιατί γκρινιάζουν κάποιοι; διότι νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, επειδή παρατηρούν εδώ και χρόνια τις βάρκες να αρμενίζουν.

Το ίδιο και με τα ελικόπτερα

Μιλώντας για ανακατασκευές, το ίδιο θεωρώ πως πρέπει να γίνεται και με άλλα μέσα, για παράδειγμα τα ελικόπτερα. Αντί για ολοκαίνουργια ΑΠΑΤΣΙ, μπορούμε να διατηρήσουμε σε υπηρεσία όλα τα υπάρχοντα, και να τα συμπληρώσουμε και με επιπλέον ΔΕΛΤΑ από τις ΗΠΑ. Απλά θα πρέπει να δώσουμε τη ανακατασκευή τους, και τη συντήρησή τους σε ελληνική εταιρεία. Αν τώρα, κάποια από τα συστήματα των ΔΕΛΤΑ βγουν εκτός υποστήριξης, τότε υπάρχουν λύσεις. Για παράδειγμα, βρήκαμε μια χαρά λύση με την ΈΛΜΠΙΤ και τα ΑΛΦΑ. Γιατί να μην βρούμε αντίστοιχη λύση με τα ΔΕΛΤΑ; Το πρόβλημά μας είναι να έχουμε σοβαρό στόλο επιθετικών ελικοπτέρων, ή να αυξήσουμε τα έσοδα της Μπόινγκ; Παρεπιπτόντως, μπορώ να σας πω πως με την σχεδόν αδιαφορία της ΜΠΌΙΝΓΚ, τα έχουν πάρει στο “κρανίο” στην Αεροπορία Στρατού, καθώς το δούλεμα που ρίχνει εδώ και 2 χρόνια για το ΦΟΣ των Σινούκ, είναι επιπέδου Όσκαρ.

Τα ΕΦ-ΕΜ-ΕΣ κέισις είναι πλέον πρόβλημα κι όχι λύση

Μιλώντας για την Μπόινγκ, θα πρέπει να πούμε πως ίσως να υπάρχει πλέον θέμα με τα ΕΦ-ΕΜ-ΕΣ κέισις γενικότερο. Ο λόγος δεν είναι τόσο οι εταιρείες, πχ Λόκχιντ, Μπόινγκ, ΒΑΕ Σύστεμς, όσο οι ενδιάμεσοι, που στα ΦΜΣ είναι οι Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Οι Έλληνες αξιωματικοί στα Επιτελεία, που ασχολούνται με τα ΦΜΣ, έχουν αρχίσει να αγανακτούν με τους Αμερικανούς στρατιωτικούς. Τα ΕΦ-ΕΜ-ΕΣ κέισις, σαν Διακρατικές, ήταν για δεκαετίες μια καλή λύση για τις Ένοπλες Δυνάμεις, για να ξεπερνούν το σκόπελο των διαγωνισμών. Πλέον όμως οι Αμερικανοί έχουν αλλάξει τροπάριο, και βάζουν τρελά όβερχεντς. πχ οι εταιρείες για τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου των Φ-16, δίνουν προσφορές 600 ως 800 εκ ευρώ, και το τελικό κόστος έρχεται στο 1,5 δις! Το ίδιο έχουμε δει να γίνεται και με άλλα προγράμματα, όπου οι εταιρείες δίνουν άτυπες προσφορές πολύ λογικές σε ΕΣ ή ΠΑ, αλλά μετά από ΗΠΑ η ΛόΑ έρχεται και φέρνει εγκεφαλικά. Το ΠΝ που δεν μασάει από τέτοια θέματα, για παράδειγμα τον εκσυγχρονισμό των πυροβόλων Μαρκ 45 των ΜΕΚΟ δεν θα το κάνει μέσω ΓΙΟΥ-ΕΣ-ΝΈΙΒΙ, αλλά τεκμηρίωσε την απευθείας ανάθεση στον κατασκευαστή. Έτσι μείωσε το κόστος στο μισό, και δεν υπερβάλλω. Αντίστοιχες λύσεις εξετάζει και η ΠΑ (το είχε κάνει κάποτε με τα 60 Φ-16 του Σημίτη), ενώ ο ΕΣ στρίβει δια του Ισραήλ. Προτιμά τις διακρατικές, και από τη στιγμή που υπάρχει η ΣΙΜΠΑΤ, ετοιμάζεται να κάνει διακρατικές για τα πάντα όλα με Ισραήλ. Όχι θα κάτσει να σκάσει. Ας σοβαρευτούν στην Ουάσιγκτον, κι εμείς εδώ είμαστε. Για του λόγου το αληθές, σας παραπέμπω στα τελευταία συμβόλαια ΕΦ-ΕΜ-ΕΣ, όχι στα αραβικά κράτη, που μαζί με πλοία αγοράζουν και τα λιμάνια, αλλά σε χώρες της ΕΕ, όπου οι τιμές των αμερικανικών έχουν ξεφύγει!