Αποκλειστικές πληροφορίες αναφέρουν ότι, εφόσον το Πολεμικό Ναυτικό κινηθεί προς επιλογή του υποβρυχίου Type 212CD, η γερμανική πλευρά εξετάζει να παραχωρήσει στην Ελλάδα ένα ή και δύο από τα δικά της, τα οποία έχουν ήδη μπει σε φάση ναυπήγησης. Θυμίζουμε εδώ πως η Γερμανία έχει παραγγείλει 6 τέτοια υποβρύχια και η Νορβηγία επίσης 6.
Η προσέγγιση αυτή αλλάζει τη συζήτηση περί χρονοδιαγράμματος, επειδή μια μονάδα που βρίσκεται ήδη στη γραμμή παραγωγής μπορεί να φτάσει σε παράδοση αισθητά νωρίτερα σε σχέση με μια σύμβαση που ξεκινά από το μηδέν. Για το ΠΝ, το κέρδος μεταφράζεται σε πρώιμη είσοδο υποβρύχιας τεχνολογίας stealth στην Ανατολική Μεσόγειο, σε ταχύτερη απόκτηση εμπειρίας σε νέα αρχιτεκτονική αισθητήρων, σε νέα φιλοσοφία πρόωσης και σε διαδικασίες υποστήριξης κύκλου ζωής που καθορίζουν την πραγματική ισχύ ενός στόλου υποβρυχίων.
Το Type 212CD, εκτοπίσματος 2.500 τόνων στην επιφάνεια και μήκους 73 μέτρων, αποτελεί το κοινό πρόγραμμα Γερμανίας και Νορβηγίας, με στόχο έναν μεγάλο βαθμό ομοιοτυπίας, κοινές αναβαθμίσεις και κοινή βάση ανταλλακτικών. Η γραμμή παραγωγής έχει ήδη ενεργοποιηθεί, με έναρξη παραγωγής στο Κίελο από το 2023, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια μονάδες της Νορβηγίας βρίσκονται ήδη υπό κατασκευή. Το συνολικό σχήμα έχει διαμορφωθεί στα δώδεκα σκάφη, κάτι που δίνει μια σημαντική κρίσιμη μάζα σε εκπαίδευση, λογιστική υποστήριξη και σε βιομηχανικό βάθος. Για την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι η ένταξη σε ένα ώριμο κοινό πρόγραμμα μειώνει το ρίσκο και αυξάνει την πιθανότητα να εξασφαλιστεί ένα πλαίσιο αναβαθμίσεων για δεκαετίες.
Η Νορβηγία τοποθετεί την παράδοση του πρώτου της Type 212CD στο 2029, ενώ για τη Γερμανία η έναρξη παραδόσεων εμφανίζεται από το 2031 και στη συνέχεια με ρυθμό περίπου ένα σκάφος ανά έτος. Έτσι, η πιθανή παραχώρηση θα μπορούσε να φέρει ένα 212CD στο ΠΝ κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2030, ανάλογα με το ποια μονάδα θα μπορούσε να αποδεσμευθεί και με ποιο πακέτο υποστήριξης και εκπαίδευσης. Και βέβαια κάτι τέτοιο, θα δώσει στο Ναυτικό μας και μια “παράκαμψη” της πολυετούς αναμονής, καθώς τα σύγχρονα υποβρύχια απαιτούν ναυπήγηση 7 έως σχεδόν 10 έτη!
Εδώ όμως εμφανίζεται και ο Καναδάς που επίσης ενδιαφέρεται για τον ίδιο τύπο υποβρυχίων. Το δικό του πρόγραμμα αφορά κάπου 12 σκάφη, με επιχειρησιακή στόχευση την Αρκτική και με χρονικό ορίζοντα ένταξης περίπου από το 2035. Οπότε αν και ο Καναδάς διαλέξει τα Type 212CD και ζητήσει νωρίτερη παράδοση και αυτό γίνει αποδεκτό τότε μπορεί να πάρει προτεραιότητα. Για την Ελλάδα, το πρακτικό συμπέρασμα είναι απλό: η πλευρά που θα εξασφαλίσει εγκαίρως το κατάλληλο σχήμα παραγγελίας, θα πάρει και το αντίστοιχο όφελος χρόνου.
Το επόμενο κρίσιμο στοιχείο της πρότασης είναι πόσα νέα υποβρύχια θέλει συνολικά το Πολεμικό Ναυτικό: οπότε ακόμη και αν παραχωρηθούν ένα ή δύο από τα “τρέχοντα” γερμανικά, πρέπει να διασφαλιστεί πως θα γίνει η κατασκευή των υπολοίπων στην Ελλάδα και ειδικά στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Η γερμανική πλευρά γνωρίζει ότι ο Σκαραμαγκάς έχει εμπειρία σε δύσκολα και προηγμένα έργα, με υψηλές απαιτήσεις σε ανοχές, ενώ εκεί άλλωστε είχαν κατασκευαστεί και τα 3 υποβρύχια κλάσης 214HN (“Παπανικολής”). Η τοπική ναυπήγηση σημαίνει μεταφορά τεχνογνωσίας, δημιουργία εθνικού αποθέματος τεχνικής εμπειρίας και δυνατότητα να στηθεί στην Ελλάδα ένα κέντρο συντήρησης, επισκευών και αναβαθμίσεων για δεκαετίες. Για το ΠΝ, αυτό μεταφράζεται σε υψηλότερη διαθεσιμότητα και σε καλύτερο έλεγχο κόστους κύκλου ζωής, ειδικά όταν μιλάμε για πλατφόρμες που υπηρετούν πάνω από τριάντα χρόνια.
Σε τεχνικούς όρους, το Type 212CD προβάλλεται ως υποβρύχιο με έμφαση στη μείωση της ακουστικής του υπογραφής απέναντι τόσο σε παθητική όσο και σε ενεργή αναζήτηση. Η σχεδίαση με διαμαντοειδές κύτος, υπηρετεί τη λογική της χαμηλότερης ανιχνευσιμότητας σε περιβάλλον όπου τα ενεργά σόναρ αποκτούν ολοένα μεγαλύτερο ρόλο. Η πρόωση αποτελεί τον πυρήνα των πλεονεκτημάτων του. Το 212CD συνδυάζει λειτουργία με AIP κυψέλες καυσίμου, τύπου PEM και μπαταρίες ιόντων λιθίου, με στόχο μεγαλύτερη παραμονή σε κατάδυση με χαμηλό ίχνος. Οι κυψέλες καυσίμου παράγουν ενέργεια με μηδενική μηχανική δραστηριότητα και άρα περιορίζουν το ακουστικό αποτύπωμα σε κρίσιμες τακτικές φάσεις. Οι μπαταρίες λιθίου αυξάνουν τα περιθώρια σε ενέργεια και σε ρυθμούς φόρτισης, κάτι που βελτιώνει το επιχειρησιακό προφίλ σε μια θάλασσα όπου η δυνατότητα κάλυψης μεγάλων αποστάσεων, και οι χρόνοι αντίδρασης μετράνε. Το αποτέλεσμα είναι ένα υποβρύχιο που μπορεί να λειτουργεί με μεγαλύτερη ευελιξία συνδυάζοντας ταχύτητα, σιγή και αντοχή αποστολής.
Στο σύστημα μάχης, η επιλογή του ORCCA αποτελεί…
Η συνέχεια στο Naval Defence
