Μια εικόνα που κυκλοφόρησε στο Χ από λογαριασμό αμυντικού αναλυτή, δεν μπορούμε να κρύψουμε ότι εντυπωσιάζει, αλλά και έχει ένα μεγάλο ενδιαφέρον. Ουσιαστικά παρουσιάζει μια ανεπίσημη, καθαρά υποθετική πρόταση για ένα μελλοντικό γαλλικό και ευρύτερα ευρωπαϊκό πλοίο ισχύος, με την ονομασία Classe République. Δεν πρόκειται για πρόγραμμα της Γαλλίας, ούτε για διαρροή, ούτε για σχεδίαση ναυπηγείου. Είναι ένα concept που λειτουργεί σαν ερέθισμα, γιατί ακουμπά μια συζήτηση που επιστρέφει περιοδικά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, την ιδέα για μεγάλα σκάφη «βαριάς παρουσίας», τα νέα BBX, μια σύγχρονη θαλάσσια πλατφόρμα που δεν θα είναι απλώς ακόμη ένα αντιτορπιλικό ή ακόμη μια φρεγάτα, αλλά κάτι που αλλάζει ισορροπίες με όγκο, αισθητήρες και απόθεμα πυραύλων.
Vous l’aurez vu ici en premier: pic.twitter.com/CIQMQoUAvr
— 800 Tonnes (@800Tonnes) January 23, 2026
Στο ίδιο το concept, το μήνυμα ξεκινά από τους αριθμούς. Η «République» τοποθετείται χρονικά γύρω στο 2040 και εμφανίζεται με μήκος 255 μέτρα, πλάτος 27 μέτρα, εκτόπισμα 32.000 τόνους, πλήρωμα 295 και μέγιστη ταχύτητα 31 κόμβους. Αυτές οι διαστάσεις την απομακρύνουν από τα σημερινά ευρωπαϊκά πρότυπα φρεγατών και αντιτορπιλικών, και τη σπρώχνουν σε μια λογική «μεγάλου σκάφους κρούσης», κάτι ανάμεσα σε καταδρομικό και arsenal ship. Ταυτόχρονα, το μικρό για το μέγεθος πλήρωμα δείχνει ότι η φιλοσοφία παραμένει σύγχρονη, με βαριά αυτοματοποίηση και στόχο να μην γίνει ένα πλοίο που θα ζητά τεράστιες επανδρώσεις και δυσανάλογο κόστος λειτουργίας
Το χαρακτηριστικό που δίνει αμέσως «γαλλική υπογραφή» στο concept είναι ότι μοιάζει σαν μια FDI σε υπερμεγέθη κλίμακα, μια FDI XXXXXL. Η γενική αρχιτεκτονική, η συγκεντρωμένη υπερκατασκευή στο μέσον και κυρίως η ανάστροφη πλώρη παραπέμπουν ευθέως στη σχολή σχεδίασης των Belharra. Σε ένα πλοίο 255 μέτρων, αυτή η επιλογή δεν είναι μόνο αισθητική. Σημαίνει καλύτερη συμπεριφορά σε θάλασσα, διατήρηση υψηλών ταχυτήτων για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα και σταθερότητα σε συνθήκες που ένα σκάφος αεράμυνας περιοχής πρέπει να παραμένει επιχειρησιακό, ακόμη και όταν η θάλασσα δεν συγχωρεί.
Στην «καρδιά» ενός τέτοιου concept όμως βρίσκονται οι αισθητήρες. Η λογική που περιγράφεται γύρω από το σχέδιο είναι ότι μια τέτοια πλατφόρμα θα κουβαλούσε το Sea Fire AESA ως βασικό ραντάρ πολλαπλών ρόλων, σε μια κλιμακωμένη εκδοχή, αντάξια των απαιτήσεων ενός μεγάλου πλοίου αεράμυνας. Πάνω σε αυτό, προβάλλεται και η ανάγκη ενός τεράστιου ραντάρ μεγάλης εμβέλειας για επιτήρηση και έγκαιρη προειδοποίηση, στην ίδια φιλοσοφία που εκπροσωπούν τα πλοία αεράμυνας περιοχής τύπου Horizon. Σε ένα περιβάλλον όπου απειλές χαμηλού ίχνους, sea skimming πύραυλοι και σμήνη drones βασίζονται στο να εμφανιστούν αργά στον ορίζοντα, η διαφορά ανάμεσα στο «βλέπω νωρίς» και στο «βλέπω αργά» είναι χρόνος, και ο χρόνος είναι βλήματα, αναχαιτίσεις, επιβίωση και διατήρηση της αποστολής
Το επόμενο κομμάτι είναι ο φόρτος όπλων, και εδώ το concept αποκτά νόημα ως «ευρωπαϊκή απάντηση» στην κουβέντα για τα BBX. Η γενική μορφή του πλοίου, με μεγάλα συνεχόμενα καταστρώματα εμπρός και πίσω, υπονοεί ότι η πλατφόρμα σχεδιάζεται γύρω από μαζικό αριθμό κελιών κάθετης εκτόξευσης, με δυνατότητα διαφορετικών διαμορφώσεων ανά αποστολή. Η μία όψη είναι η καθαρή αεράμυνα, με έμφαση σε Aster 30 για άμυνα περιοχής και Aster 15 για την εσωτερική ζώνη, ώστε το πλοίο να λειτουργεί ως κεντρικός πυλώνας προστασίας ενός στολίσκου. Η άλλη όψη είναι η κρούση ξηράς, με μεγάλο ποσοστό πυραύλων τύπου MdCN, ώστε να μετατρέπεται σε ευρωπαϊκή πλατφόρμα μαζικών πληγμάτων σε βάθος. Και υπάρχει και η αντιπλοϊκή διάσταση, με φόρτους που θα μπορούσαν να δώσουν προτεραιότητα σε βαρείς αντιπλοϊκούς και μελλοντικούς ευρωπαϊκούς πυραύλους υψηλής ταχύτητας. Σε όλες τις περιπτώσεις, ο κοινός παρονομαστής είναι ένας, απόθεμα. Το concept δεν υπόσχεται «ένα ακόμη πλοίο», υπόσχεται ένα πλοίο που φέρνει τόσα βλήματα ώστε να αλλάζει το ισοζύγιο πυρός μιας ναυτικής δύναμης.
Για να σταθεί όμως ένα τέτοιο πλοίο σε περιβάλλον κορεσμού, χρειάζεται και «τελευταία γραμμή» αεράμυνας, σε μεγάλη πυκνότητα απειλών. Η λογική ενός σύγχρονου μεγάλου πλοίου ισχύος περιλαμβάνει ισχυρά μέσα αυτοπροστασίας, συνδυασμό αντιαεροπορικών συστημάτων μικρής εμβέλειας, πυροβόλων εγγύς άμυνας, ηλεκτρονικού πολέμου και αντιμέτρων, ώστε να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα drones, πυραύλους και έξυπνες παρεμβολές. Και εδώ προκύπτει και η σημασία της πυρηνικής πρόωσης που ενσωματώνεται στο concept. Η πυρηνική πλατφόρμα δεν είναι μόνο αυτονομία, αλλά διαθέσιμη ηλεκτρική ισχύς, κάτι που γίνεται ολοένα και πιο πολύτιμο για ραντάρ μεγάλης εμβέλειας, ηλεκτρονικό πόλεμο, ισχυρή ψύξη αισθητήρων και μελλοντικές λύσεις, από προηγμένα αντίμετρα μέχρι όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας, εφόσον κάποτε ωριμάσουν επιχειρησιακά πάνω σε πλοία
Η τρίτη μεγάλη διάσταση που ξεχωρίζει στο concept είναι η αεροπορική συνιστώσα. Από τη διάταξη του πίσω τμήματος, η εικόνα «φωνάζει» ότι το πλοίο δεν θα περιοριζόταν σε ένα ή δύο ελικόπτερα, αλλά θα είχε δυνατότητα για τουλάχιστον τέσσερα ελικόπτερα κατηγορίας NH90, μαζί με χώρο υποστήριξης, καυσίμων και αποθήκευσης. Αυτό το μετατρέπει σε πλατφόρμα συνεχούς ανθυποβρυχιακής παρουσίας και επιτήρησης, με δυνατότητα να κρατάς ελικόπτερα στον αέρα σε κύκλους και να υποστηρίζεις επιχειρήσεις για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Παράλληλα, το 2040 είναι ορίζοντας όπου η μάζα των VTOL UAV θεωρείται δεδομένη. Ενα τέτοιο πλοίο θα μπορούσε να λειτουργεί ως «μητρική πλατφόρμα» για μεγάλο αριθμό μη επανδρωμένων, για αναγνώριση, στοχοποίηση, αναμετάδοση και επιτήρηση, επεκτείνοντας τον ορίζοντα αισθητήρων και αυξάνοντας τον χρόνο αντίδρασης, κάτι κρίσιμο όταν μιλάμε για αεράμυνα περιοχής και αντιμετώπιση κορεσμού
Ο λόγος που ένα τέτοιο ανεπίσημο σχέδιο τραβάει την προσοχή είναι ότι δίνει μια «ευρωπαϊκή φόρμα» σε μια κουβέντα που συχνά γίνεται με αμερικανικούς όρους. Αν η ιδέα των νέων BBX σημαίνει ένα σκάφος που αντέχει, που διαθέτει μεγάλα αποθέματα πυραύλων και που μπορεί να λειτουργεί ως κόμβος ισχύος σε μια θαλάσσια περιοχή, τότε μια γαλλική ή ευρωπαϊκή εκδοχή θα έτεινε να δώσει προτεραιότητα σε πολυεπίπεδη αεράμυνα, σε αισθητήρες μεγάλης εμβέλειας, σε δικτυοκεντρική μάχη και σε δυνατότητα μαζικής κρούσης σε βάθος, με ένα πλοίο που θα μπορεί να παραμένει στο θέατρο επιχειρήσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακριβώς αυτό επιχειρεί να οπτικοποιήσει η «Classe République», ακόμη κι αν παραμένει απλώς ένα concept, ένα πείραμα σκέψης με γαλλική υπογραφή.
Στο τέλος, η αξία της εικόνας δεν είναι ότι «αποκαλύπτει» κάτι, αλλά ότι συστηματοποιεί μια ιδέα. Ενα μεγάλο ευρωπαϊκό πλοίο ισχύος του 2040, βασισμένο στη σχεδιαστική γραμμή της FDI, με ανάστροφη πλώρη, με αισθητήρες στη λογική Sea Fire και μεγάλου ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης (SMART-L), με δυνατότητα να φέρει πολύ μεγάλο αριθμό κελιών VLS, και με αεροπορικό αποτύπωμα που υποστηρίζει πολλαπλά NH90 και πλήθος VTOL UAV. Είτε ως άσκηση φαντασίας είτε ως «σπρώξιμο» προς μια συζήτηση που κάποια στιγμή θα ανοίξει σοβαρά, το concept της «Classe République» δείχνει πως, αν ποτέ η Ευρώπη θελήσει να απαντήσει στη λογική των BBX, θα το κάνει με τον δικό της τρόπο, λιγότερο θεατρικό και περισσότερο τεχνολογικά ψυχρό, με έμφαση σε αισθητήρες, αντιαεροπορική ομπρέλα, πυραυλικό απόθεμα και διαρκή παρουσία. Πάντως η συγκεκριμένη κλάση είναι πιο υπαρκτή από την τελείως ανύπαρκτη FDI XL, που οραματίστηκαν κάποιοι. Η Classe République τουλάχιστον έχει ένα σχέδιο!
Πηγές
https//x.com/800Tonnes/status/2014712152007831916
https//x.com/top_force/status/2014730072683331727?s=20
