Μια νέα αξιοποίηση του πυραύλου αέρος-αέρος πολύ μεγάλου βεληνεκούς AIM-174B Gunslinger εξετάζει η General Atomics, προτείνοντας τη μετατροπή του σε όπλο κρούσης κατά πολλαπλών στόχων, με τη μεταφορά επτά μικρών κατευθυνόμενων υποπυρομαχικών ανεμοπορίας (glide munitions).
Η σχετική πρόταση παρουσιάστηκε στη Euronaval 2026, στο Παρίσι, και βασίζεται στην τεχνολογία Vektrex, την οποία η αμερικανική εταιρεία αναπτύσσει αρχικά για πυροβόλα των 155 mm.
Σύμφωνα με το TWZ, αλλά και με άλλες πληροφορίες που έχουν γίνει διαθέσιμες, η General Atomics Electromagnetic Systems (GA-EMS) εξετάζει την προσαρμογή του Vektrex σε μικρότερες διαστάσεις, ώστε επτά τέτοια υποπυρομαχικά να μπορούν να τοποθετηθούν στο ρύγχος ενός τροποποιημένου AIM-174B. Μετά την εκτόξευση από το αεροσκάφος-φορέα, ο πύραυλος θα μεταφέρει το φορτίο του σε μεγάλη απόσταση και θα απελευθερώνει τα υποπυρομαχικά, τα οποία θα αναπτύσσουν πτυσσόμενες πτέρυγες και θα κατευθύνονται ανεξάρτητα προς τους στόχους τους.
Να θυμίσουμε ότι ο AIM-174B παρουσιάστηκε επίσημα το 2024 και αποτελεί αεροεκτοξευόμενη έκδοση του ναυτικού πυραύλου SM-6 (Standard Missile-6), ο οποίος χρησιμοποιείται για αντιαεροπορικές και αντιβαλλιστικές αποστολές, ενώ διαθέτει και δυνατότητα προσβολής στόχων επιφανείας.
Ο AIM-174B προορίζεται σήμερα για εμπλοκές αέρος-αέρος πολύ μεγάλου βεληνεκούς από μαχητικά F/A-18E/F Super Hornet. Αν και οι ακριβείς επιδόσεις του παραμένουν απόρρητες, το βεληνεκές του εκτιμάται σε πολλές δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιόμετρα. Η μετατροπή του σε φορέα υποπυρομαχικών θα δημιουργούσε μια διαφορετική επιχειρησιακή δυνατότητα, επιτρέποντας σε ένα μαχητικό να προσβάλει πολλούς χερσαίους ή ναυτικούς στόχους με μία μόνο εκτόξευση.
Το Vektrex παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2023 με την ονομασία Long Range Maneuvering Projectile (LRMP). Πρόκειται για μη αυτοπροωθούμενο πυρομαχικό ακριβείας, το οποίο διαθέτει αναπτυσσόμενες πτέρυγες και εκμεταλλεύεται την κινητική ενέργεια και το ύψος που αποκτά κατά την εκτόξευσή του, ώστε να πραγματοποιεί ελεγχόμενη πτήση προς τον στόχο.
Η βασική έκδοση αναπτύσσεται για χρήση από συμβατικά οβιδοβόλα των 155 mm, με υποστήριξη του Αμερικανικού Στρατού και του Ναυτικού, ενώ έχει παρουσιαστεί και πρόταση προσαρμογής για ναυτικά πυροβόλα των 127 mm (5 ιντσών). Η τεχνολογία αυτή θα μπορούσε να αυξήσει σημαντικά το βεληνεκές των συμβατικών συστημάτων πυροβολικού, διατηρώντας παράλληλα τη δυνατότητα ακριβούς προσβολής στόχων.
Στην περίπτωση του AIM-174B, η General Atomics εξετάζει μια μικρότερη παραλλαγή του Vektrex, προσαρμοσμένη στις διαστάσεις και στις απαιτήσεις μεταφοράς μέσα σε πύραυλο υψηλής ταχύτητας. Τα υποπυρομαχικά θα μπορούσαν να συνεχίζουν την πτήση τους για αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα μετά την απελευθέρωση, αυξάνοντας την απόσταση μεταξύ του αεροσκάφους-φορέα και των τελικών στόχων.
Στην καλλιτεχνική απεικόνιση που παρουσιάστηκε στη Euronaval, ένα F/A-18E/F Super Hornet μεταφέρει δύο τροποποιημένους AIM-174B, δηλαδή συνολικά 14 υποπυρομαχικά. Δεδομένου ότι το Super Hornet έχει ήδη εμφανιστεί να μεταφέρει έως τέσσερις AIM-174B, μια αντίστοιχη διαμόρφωση θα μπορούσε θεωρητικά να επιτρέψει τη μεταφορά 28 κατευθυνόμενων υποπυρομαχικών σε τέσσερις θέσεις ανάρτησης. Η απεικόνιση περιλαμβάνει επίσης δύο πυραύλους cruise Bullseye, που αναπτύσσονται από τη General Atomics σε συνεργασία με την ισραηλινή Rafael, καθώς και πυραύλους αέρος-αέρος AIM-120 AMRAAM και AIM-9X Sidewinder.
Η δυνατότητα μεταφοράς πολλαπλών υποπυρομαχικών θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη σε επιχειρήσεις εναντίον διασκορπισμένων στόχων, όπως εγκαταστάσεις ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα, οχήματα και υποδομές. Θεωρητικά, θα μπορούσε επίσης να αξιοποιηθεί εναντίον περισσότερων του ενός πλοίων μιας ναυτικής δύναμης, εφόσον τα υποπυρομαχικά αποκτήσουν κατάλληλη δυνατότητα εντοπισμού και προσβολής κινούμενων στόχων.
Η τελευταία απαίτηση δεν είναι απλή. Η αποτελεσματική χρήση ενός τέτοιου όπλου κατά πλοίων θα προϋπέθετε αξιόπιστη στοχοποίηση σε μεγάλες αποστάσεις, κατάλληλους αισθητήρες τερματικής καθοδήγησης και δυνατότητα αντιμετώπισης ηλεκτρονικών παρεμβολών. Επιπλέον, το μικρό μέγεθος των υποπυρομαχικών θα περιόριζε αναπόφευκτα το διαθέσιμο βάρος της πολεμικής κεφαλής τους, καθιστώντας την επιλογή των στόχων καθοριστικό παράγοντα.
Η General Atomics δεν περιορίζει πάντως τη μελέτη στον AIM-174B. Η ίδια τεχνολογία θα μπορούσε να ενσωματωθεί και σε ναυτικούς SM-6, επιτρέποντας την εκτόξευση αντίστοιχων φορτίων από πολεμικά πλοία ή χερσαίες συστοιχίες, όπως το αμερικανικό σύστημα Typhon. Παράλληλα, η εταιρεία εξετάζει την εφαρμογή της σε άλλους πυραύλους μεγάλων διαστάσεων, δημιουργώντας μια οικογένεια όπλων που θα λειτουργούν ως φορείς πολλαπλών κατευθυνόμενων πυρομαχικών.
Η προσέγγιση παρουσιάζει ομοιότητες με την κατεύθυνση που εξετάζει ο Αμερικανικός Στρατός για μελλοντικές εκδόσεις του βαλλιστικού πυραύλου Precision Strike Missile (PrSM), οι οποίες θα μπορούσαν να μεταφέρουν πολλαπλά υποπυρομαχικά ακριβείας ή μικρά drones.
Ωστόσο, η υλοποίηση της πρότασης αντιμετωπίζει σημαντικές τεχνικές προκλήσεις. Η απελευθέρωση μικρών πυρομαχικών από πύραυλο που κινείται με πολύ υψηλή ταχύτητα απαιτεί ειδικούς μηχανισμούς διαχωρισμού, ενώ τα υποπυρομαχικά και οι αισθητήρες τους πρέπει να αντέχουν σε ιδιαίτερα υψηλά θερμικά και μηχανικά φορτία. Μια πιθανή λύση θα ήταν η επιβράδυνση του πυραύλου πριν από την απελευθέρωση του φορτίου, κάτι που θα επηρέαζε όμως το συνολικό βεληνεκές και την επιχειρησιακή συμπεριφορά του συστήματος.
