Η Αμερικανική Αεροπορία θα πρέπει να προχωρήσει στην ανάπτυξη και προμήθεια 250 νέων αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού διαμόρφωσης μικτής πτέρυγας-ατράκτου (Blended Wing Body – BWB), τα οποία θα προσφέρουν σημαντικά μεγαλύτερη εμβέλεια και ικανότητα μεταφοράς καυσίμου από τα σημερινά KC-46A Pegasus. Αυτό υποστηρίζει νέα μελέτη του Hudson Institute, που δημοσιεύθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2026, προτείνοντας μια ουσιαστική αναθεώρηση του αμερικανικού σχεδιασμού για τον μελλοντικό στόλο ιπτάμενων τάνκερ.
Η μελέτη, με τίτλο Resilient Reach: Redesigning Aerial Refueling for Contested Global Operations, των Timothy Walton και Shane Dennin, εξετάζει τις απαιτήσεις εναέριου ανεφοδιασμού σε μια πιθανή σύγκρουση με την Κίνα στον δυτικό Ειρηνικό. Οι μεγάλες αποστάσεις και η αυξανόμενη εμβέλεια των κινεζικών πυραυλικών συστημάτων περιορίζουν τη δυνατότητα των αμερικανικών τάνκερ να επιχειρούν από προκεχωρημένες αεροπορικές βάσεις, όπως συνέβαινε σε προηγούμενες επιχειρήσεις.
Σύμφωνα με τους συντάκτες, έως το 2035 η Κίνα ενδέχεται να διαθέτει δυνατότητες προσβολής που θα καθιστούν ιδιαίτερα επισφαλή τη χρήση πολλών από τα αεροδρόμια στα οποία στηρίζεται σήμερα η USAF. Αυτό σημαίνει ότι τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού θα πρέπει να επιχειρούν από μεγαλύτερες αποστάσεις, μεταφέροντας παράλληλα περισσότερο καύσιμο στα σημεία ανεφοδιασμού των μαχητικών και βομβαρδιστικών.
Η προτεινόμενη λύση είναι ένα αεροσκάφος BWB με ενιαία αεροδυναμική διαμόρφωση πτέρυγας και ατράκτου, η οποία μειώνει την οπισθέλκουσα και προσφέρει μεγαλύτερο εσωτερικό όγκο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της μελέτης, ένα τέτοιο τάνκερ μεσαίας κατηγορίας θα μπορούσε να υποστηρίζει υπερδιπλάσιο αριθμό σχηματισμών μαχητικών ή να τους ανεφοδιάζει σε υπερδιπλάσια απόσταση σε σύγκριση με το KC-46A. Σε ιδιαίτερα απαιτητικές αποστολές μεγάλης εμβέλειας, το επιχειρησιακά αξιοποιήσιμο καύσιμο που θα μπορούσε να παραδώσει εκτιμάται έως και πενταπλάσιο.
Η σχεδίαση αναφοράς που εξετάζει το Hudson Institute προβλέπει μεταφορά περίπου 300.000 λιβρών καυσίμου, δηλαδή 136 τόνων, έναντι 212.000 λιβρών (96 τόνων) του KC-46A και 245.000 λιβρών (111 τόνων) του προτεινόμενου Airbus A330 MRTT+. Η διαφορά δεν αφορά μόνο την ποσότητα καυσίμου που μεταφέρεται, αλλά κυρίως εκείνη που απομένει διαθέσιμη για παράδοση μετά την πτήση προς την περιοχή επιχειρήσεων.
Η τεχνολογία BWB βρίσκεται ήδη υπό αξιολόγηση από την USAF μέσω του προγράμματος επίδειξης της JetZero, σε συνεργασία με τη Northrop Grumman. Το πειραματικό αεροσκάφος Z4 αναπτύσσεται από το 2023, με χρηματοδότηση που περιλαμβάνει αρχική κυβερνητική ανάθεση 235 εκατ. δολαρίων. Σύμφωνα με την Αμερικανική Αεροπορία, η κατασκευή εξελίσσεται σύμφωνα με το πρόγραμμα και η πρώτη πτήση αναμένεται στα τέλη του 2027.
Η JetZero έχει ήδη παρουσιάσει μια προτεινόμενη έκδοση εναέριου ανεφοδιασμού, με την ονομασία KC-Z4. Ωστόσο, το αεροσκάφος επίδειξης που κατασκευάζεται σήμερα δεν θα διαθέτει σύστημα ανεφοδιασμού. Σκοπός του είναι η αξιολόγηση της αεροδυναμικής διαμόρφωσης, των επιδόσεων και της κατασκευαστικής τεχνολογίας, πριν ληφθούν αποφάσεις για ενδεχόμενη στρατιωτική εφαρμογή. Επιπλέον, η μελέτη του Hudson Institute δεν περιορίζει την προτεινόμενη λύση στη σχεδίαση της JetZero, αλλά εξετάζει γενικότερα την κατηγορία των BWB.
Η πρόταση δεν προβλέπει άμεση εγκατάλειψη του KC-46A. Αντίθετα, εισηγείται τη συνέχιση της παραγωγής του, συμπεριλαμβανομένης της σχεδιαζόμενης πρόσθετης παραγγελίας έως 75 αεροσκαφών πέραν των 188 του υφιστάμενου προγράμματος. Παράλληλα, προτείνει την επιτάχυνση της ανάπτυξης ενός νέου τάνκερ μεγάλης εμβέλειας, εφόσον οι δοκιμές του BWB το 2027 και το 2028 επιβεβαιώσουν τις αναμενόμενες δυνατότητες.
Η οικονομική ανάλυση παρουσιάζει επίσης ενδιαφέρον. Σύμφωνα με το Hudson Institute, ένας μικτός στόλος περίπου 260 KC-46A και 250 νέων BWB θα είχε συνολικό κόστος ανάπτυξης, προμήθειας και υποστήριξης περίπου 398 δισ. δολαρίων σε ορίζοντα 30 ετών. Αντίστοιχος στόλος 510 KC-46A εκτιμάται ότι θα κόστιζε περίπου 413 δισ. δολάρια.
Ο απόστρατος πτέραρχος Mike Minihan, πρώην διοικητής της Air Mobility Command και πλέον σύμβουλος της JetZero, υποστηρίζει ότι η ανανέωση του στόλου εναέριου ανεφοδιασμού δεν έχει ακολουθήσει τον ρυθμό ανάπτυξης των μαχητικών και βομβαρδιστικών νέας γενιάς. Όπως επισημαίνει, οι δυνατότητες των B-21, F-35 και μελλοντικών F-47 θα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα των υποστηρικτικών αεροσκαφών να επιχειρούν σε μεγάλες αποστάσεις και σε περιβάλλον αυξημένης απειλής.
Παρά τα δυνητικά πλεονεκτήματα, η χρηματοδότηση παραμένει σημαντικό εμπόδιο. Η USAF καλείται να υποστηρίξει ταυτόχρονα προγράμματα υψηλού κόστους, όπως τα B-21 και F-47, ενώ συνεχίζει την αντικατάσταση των παλαιών KC-135 και την αντιμετώπιση τεχνικών προβλημάτων του KC-46A. Η ανάπτυξη νέας γενιάς τάνκερ θα απαιτούσε σταθερή χρηματοδότηση για περισσότερο από μία δεκαετία.
