Σοβαρά ερωτήματα για την ποιότητα κατασκευής και την αντοχή των νεότερων εκδόσεων του ρωσικού τυφεκίου AK-12 θέτει Ουκρανός οπλουργός, έπειτα από λεπτομερή επιθεώρηση πέντε καταληφθέντων ρωσικών τυφεκίων. Τα ευρήματα παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, χωρίς ωστόσο να αποτελούν από μόνα τους απόδειξη ότι το AK-12 είναι συνολικά κατώτερο του παλαιότερου AK-74.
Ο Dmytro, που διαχειρίζεται το κανάλι OrkovNetMedia, εξέτασε τρία τυφέκια AK-12 διαφορετικών γενεών παραγωγής και δύο AK-74, χρησιμοποιώντας ενδοσκόπιο για την επιθεώρηση του εσωτερικού των καννών. Όπως υποστηρίζει, η εξωτερική εικόνα ενός τυφεκίου δεν αποκαλύπτει απαραίτητα την πραγματική κατάσταση της κάννης, ιδιαίτερα σε όπλα που έχουν παραμείνει για μεγάλο διάστημα στο πεδίο.
Το πρώτο AK-12, κατασκευής 2019, παρουσίαζε εμφανή σημάδια παρατεταμένης έκθεσης σε αντίξοες συνθήκες. Μετά τον καθαρισμό, ωστόσο, η κάννη παρέμενε σε σχετικά αποδεκτή κατάσταση, με τη σημαντικότερη φθορά να εντοπίζεται στο στόμιο.
Πιο προβληματική ήταν, σύμφωνα με τον Dmytro, η δεύτερη γενιά AK-12. Η επιχρωμίωση της κάννης εμφάνιζε αποκόλληση, ενώ το στόμιο παρουσίαζε έντονη κατεργαστική φθορά. Η εκτίμησή του ήταν ότι το συγκεκριμένο όπλο δεν ήταν κατάλληλο για επιχειρησιακή χρήση.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα AK-12 τρίτης γενιάς, κατασκευής 2026, το οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε χρησιμοποιηθεί ελάχιστα. Παρά την σχεδόν καινούργια εμφάνισή του, η επιθεώρηση αποκάλυψε κοιλότητες και σημάδια διάβρωσης βαθύτερα στην κάννη, κοντά στην περιοχή της οπής αερίων, καθώς και ατέλειες στο στόμιο.
Αντίθετα, ένα AK-74 του 1983, παρά τον υψηλό αριθμό βολών και την ελλιπή συντήρηση που φέρεται να είχε δεχθεί, παρουσίασε σαφώς καλύτερη εικόνα της κάννης. Ένα δεύτερο AK-74 του 1990 εμφάνιζε μεγαλύτερη εξωτερική φθορά, αλλά και πάλι η κάννη του κρίθηκε λιγότερο προβληματική από εκείνες των συγκεκριμένων AK-12.
Ο Dmytro υποστηρίζει επίσης ότι έχει εντοπίσει μηχανικές αδυναμίες σε πρώιμες εκδόσεις του AK-12, μεταξύ άλλων σε εξαρτήματα του μηχανισμού πυρός. Ωστόσο, οι σχετικές αναφορές για εμπλοκή που φέρεται να συνδέθηκε με τον θάνατο Ρώσου στρατιώτη παραμένουν ανεξακρίβωτες.
Το ΑΚ-12 είναι το βασικό υπηρεσιακό τυφέκιο των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, κατασκευάζεται στη γνωστή γραμμή της οικογένειας Kalashnikov και αντικατέστησε το ΑΚ-74 της δεκαετίας του 1970, που έλκουν με τη σειρά τους την καταγωγή τους από τις δύο προηγούμενες σειρές Kalashnikov, το ΑΚΜ του 1959 και το ΑΚ-47 της μεταπολεμικής Σοβιετικής Ένωσης.
Το AK-12 αναπτύχθηκε με γνώμονα τις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής ενσωματώνοντας βελτιώσεις εργονομίας και τεχνικών διορθώσεων -όπως η επιλογή βολής ριπής δύο φυσιγγίων. Σαν τυφέκιο παρουσίασε πράγματι ιστορικό προβλημάτων κατά την ανάπτυξή του.
Η αρχική σχεδίαση τροποποιήθηκε σημαντικά μετά τις δοκιμές, ενώ το τελικό μοντέλο βασίστηκε στην προσέγγιση του μοντέλου AK-400 και υιοθετήθηκε από τις ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις το 2020. Πρακτικά, αναφέρθηκαν προβλήματα με την αστάθεια του χειροφυλακτήρα από πολυμερικά υλικά και την πολυπλοκότητα των μηχανισμών επιλογής πυρός που εμφάνιζαν πολλές εμπλοκές.
Η συγκεκριμένη επιθεώρηση δεν συνιστά επιστημονική δοκιμή μεγάλης κλίμακας. Αποτελεί, όμως, ένα ενδιαφέρον δείγμα από το πεδίο της μάχης και εγείρει εύλογα ερωτήματα για τον ποιοτικό έλεγχο των νεότερων παρτίδων του AK-12 — ιδίως όταν ένα όπλο δεκαετιών εμφανίζεται, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε καλύτερη κατάσταση από τον διάδοχό του.
