Ένα σημαντικό βήμα για την ανανέωση του στόλου μεταγωγικών αεροσκαφών της Πολεμικής της Αεροπορίας έκανε η Ινδία, προκηρύσσοντας στις 12 Αυγούστου διαγωνισμό για 60 Μεταγωγικά Μέσης Μεταφορικής Ικανότητας (MTA).
Το πρόγραμμα, ύψους περίπου 10 τρισεκατομμυρίων ρουπιών ή 10 δισ. δολαρίων, αποτελεί διαχρονικά μία από τις σημαντικότερες αεροπορικές προμήθειες του Νέου Δελχί.
Η απαίτηση αφορά πολύ περισσότερα από την αντικατάσταση παλαιότερων τύπων, κυρίως των καταπονημένων An-32. Η IAF θέλει ένα αεροσκάφος που θα καλύπτει το κενό μεταξύ των ελαφρύτερων C-295 και των βαρέων C-17, ενώ θα μπορεί να επιχειρεί σε μεγάλες αποστάσεις, μεγάλα υψόμετρα και απαιτητικές συνθήκες.
Από τα 60 αεροσκάφη, 12 προβλέπεται να παραδοθούν σε fly-away κατάσταση και 48 να κατασκευαστούν στην Ινδία, με σημαντικό ποσοστό συμμετοχής της ινδικής αμυντικής βιομηχανίας. Έτσι, η πραγματική μάχη δεν αφορά μόνο τα αεροσκάφη, αλλά και το ποιός θα προσφέρει το καλύτερο βιομηχανικό μοντέλο.
C-390 ή C-130J;
Το Embraer C-390 Millennium εμφανίζεται ως ιδιαίτερα ισχυρός υποψήφιος. Με ωφέλιμο φορτίο έως 26 τόνους και ταχύτητα περίπου 470 κόμβων, προσφέρει συνδυασμό μεταφορικής ικανότητας και ταχύτητας που το τοποθετεί ανάμεσα στο C-130J και το A400M.
Η Embraer έχει ήδη συνεργαστεί με τη Mahindra για την προώθηση του C-390 στην Ινδία και εξετάζει παραγωγή και κύκλο υποστήριξης και λειτουργίας στη χώρα. Μια μεγάλη ινδική παραγγελία θα μπορούσε ακόμη και να οδηγήσει σε δεύτερη γραμμή τελικής συναρμολόγησης εκτός Βραζιλίας.
Το Lockheed Martin C-130J Super Hercules, από την άλλη, διαθέτει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα: η IAF το χρησιμοποιεί ήδη. Η βάση βιομηχανικής συνεργασίας, με την ίδρυση της Tata Lockheed Martin Aerostructures (TLMAL), έχει καταστήσει την ινδική βιομηχανία μοναδικό προμηθευτή (sole source supplier) και μέλος της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας για ουραία τμήματα του C-130J. Υπάρχουν επομένως και εκπαιδευμένο προσωπικό, και υποδομές και εφοδιαστική υποστήριξη σε περίπτωση που επιλεγεί το αμερικανικό μεταγωγικό. Το μειονέκτημα είναι η μικρότερη μεταφορική ικανότητα, περίπου 20 τόνοι στην έκδοση C-130J-30.
Το A400M Atlas, εφόσον τελικά συμμετάσχει, προσφέρει περίπου 37 τόνους ωφέλιμου φορτίου, αλλά βρίσκεται σε μεγαλύτερη κατηγορία και ενδέχεται να συνεπάγεται διαφορετικές απαιτήσεις κόστους και υποδομών. Ωστόσο, η ευρωπαϊκή αεροπορική βιομηχανία δεν δείχνει έτοιμη να φύγει χωρίς μάχη, έχοντας ήδη θέσει πόδι στην Ινδία με το πρόγραμμα προμήθειας των 56 μεταγωγικών Airbus C-295. H εταιρεία αποκάλυψε πως το 85% των 40 μεταγωγικών συναρμολογούνται εγχώρια στην Ινδία με υψηλό ποσοστό συμμετοχής σε συνεργασία με την Tata.
Η πραγματική μάχη είναι βιομηχανική
Η Ινδία επιδιώκει να αποκτήσει πρόσβαση σε τεχνολογία, εγχώριους προμηθευτές, τελική συναρμολόγηση, κύκλο συντήρησης και μακροχρόνια υποστήριξη. Εδώ, η αντιπαράθεση μεταξύ Embraer–Mahindra έναντι Lockheed Martin–Tata αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Η τελική απόφαση επομένως δεν θα κριθεί μόνο από την καλαίσθητη παρουσίαση ή ακόμα και το κόστος μιας υποψηφιότητας. Η IAF θα πρέπει να αξιολογήσει επιδόσεις σε μεγάλο υψόμετρο, κόστος κύκλου ζωής, αξιοπιστία, δυνατότητα επιχειρήσεων από προωθημένες βάσεις και, κυρίως, το βάθος της πραγματικής μεταφοράς τεχνογνωσίας.
