Οι μωαμεθανοί άρχοντες του Χαλεπίου, της Δαμασκού και της Μοσούλης κερδίζουν μια μεγάλη κι ανέλπιστη νίκη έναντι του τριπλασίου σε μέγεθος χριστιανικού στρατού στο Χαρίμ (σημ. Χαρέμ, στη βορειδυτική Συρία).
Η μάχη εντοπίζεται μεταξύ Δεύτερης και Τρίτης Σταυροφορίας. Η νέα τουρανική δυναστεία των Τζενγκιζιδών στην περιοχή του Λεβάντε, ανέλαβε μια φιλόδοξη εκστρατεία όσο ο Χριστιανός βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, Αλμάριχος, εξεστράτευσε στην γειτονική Αίγυπτο αφήνοντας τις χριστιανικές επαρχίες απροστάτευτες. Ο ηγέτης της φυλής των Τζενγκίζ, Νουραντίν (Nur ad-Din Zangi) οδήγησε ένα ισχυρό στράτευμα κατά της Τρίπολης (στο Λίβανο) αλλά δέχτηκε ισχυρό πλήγμα από έναν συνδυασμένο στρατό Χριστιανών αρχόντων στη μάχη της Αλ Μπουκάγια.
Ο Νουραντίν υποχώρησε προς της Αντιόχεια επιδιώκοντας να συνενωθεί με τον αδερφό του κι άλλους βασάλους του (υποτακτικούς). Οι Φράγκοι άρχοντες τον καταδίωξαν. Διαβλέποντας μάλιστα την ευκαιρία ολικής διάλυσης του Σελτζουκικού στρατού με ευεργετικά αποτελέσματα για τα Σταυροφορικά κράτη και μεγάλη δόξα για τους ίδιους, αιτήθηκαν και έλαβαν τη βοήθεια του Βυζαντινού κυβερνήτη της Κιλικίας, Κωνσταντίνου Καλαμάνου και των αρχόντων της αρμενικής ορεινής Κιλικίας, Θόρος και Μελέχ καθώς κι άλλων Φράγκων ευγενών (Ούγος Λουζινιάν και Γοδεφρείδος Μαρτέλ), προελαύνοντας προς την Έδεσα που ήδη πολιορκείτο από τους Τζενγκιζίδες.
