Η εμπειρία των τελευταίων πολέμων έδειξε ότι η εγγύς αεράμυνα είναι πλέον πρόβλημα κλίμακας και οικονομίας πυρός. Ένα FPV, ένα τετρακόπτερο παρατήρησης, ένα μεγαλύτερο UAV και ένα περιφερόμενο πυρομαχικό απαιτούν διαφορετική αντιμετώπιση. Η χρήση του ίδιου πυραύλου εναντίον όλων οδηγεί σε άδειους εκτοξευτές και δυσμενή σχέση κόστους προς αποτέλεσμα. Η σωστή απάντηση είναι σύστημα που βλέπει έγκαιρα, ταξινομεί σωστά και επιλέγει το φθηνότερο κατάλληλο όπλο.
Η νέα πρόταση της σλοβενικής Valhalla Turrets δείχνει έναν πρακτικό δρόμο για την αντιμετώπιση των drone, πέρα από τη διαρκή αναζήτηση ενός ακόμη πυραύλου. Το Skythunder 300 συνδυάζει πυροβόλο 30 χιλιοστών, Minigun των 7,62 χιλιοστών, κατευθυνόμενες ρουκέτες ή πυραύλους και οργανικό ραντάρ 360 μοιρών.
Τρία όπλα για τρεις διαφορετικές αποστάσεις
Ο πύργος της Valhalla έχει βάρος 2.500 κιλά, ανύψωση έως +80 μοίρες, συνεχή περιστροφή 360 μοιρών και γωνιακή ταχύτητα 75 μοιρών ανά δευτερόλεπτο. Η βασική διαμόρφωση φέρει 400 βλήματα των 30×173 χιλιοστών, 1.000 φυσίγγια των 7,62×51 χιλιοστών και οκτώ κατευθυνόμενες ρουκέτες των 70 χιλιοστών. Η ίδια αρχιτεκτονική μπορεί να δεχθεί εκτοξευτές πυραύλων Mistral και Defendair, ή κατευθυνόμενες ρουκέτες Thales FZ605. Έτσι ο χρήστης μπορεί να διαμορφώσει διαφορετικές εκδόσεις για κινητές μονάδες, σταθερές εγκαταστάσεις και πλοία. Η επιλογή των Defendair έχει πρόσθετο ενδιαφέρον, καθώς ελληνική εταιρεία συμμετέχει στην ανάπτυξη του data link.
Το κύριο όπλο είναι το Mk44S Bushmaster των 30 χιλιοστών. Η Valhalla δίνει αποτελεσματική ζώνη αναχαίτισης έως 2.500 μέτρα εναντίον μεγαλύτερων drone, ενώ το πυροβόλο μπορεί να χρησιμοποιεί προγραμματιζόμενα πυρομαχικά airburst. Με αυτά αντί να απαιτείται άμεσο πλήγμα επάνω σε έναν μικρό στόχο, το βλήμα εκρήγνυται σε υπολογισμένο σημείο και δημιουργεί νέφος θραυσμάτων. Η διπλή τροφοδοσία επιτρέπει παράλληλα τη διατήρηση δεύτερου τύπου πυρομαχικού για ελαφρά τεθωρακισμένα, οχήματα, ταχύπλοα ή μη επανδρωμένα σκάφη.
Για την εσωτερική ζώνη άμυνας πάνω στον κυρίως πύργο του Skythunder υπάρχει ανεξάρτητος σε κίνηση πυργίσκος με το πολυβόλο M134D Minigun. Ο ρυθμός των 3.000 βολών ανά λεπτό δημιουργεί πυκνή δέσμη πυρός απέναντι σε μικρά τετρακόπτερα.
Για μεγάλη εμβέλεια αναχαίτισης υπάρχουν δύο τετραπλοί εκτοξευτές για ρουκέτες των 70 χιλιοστών, με αναφερόμενη απόσταση εμπλοκής έως έξι χιλιόμετρα. Το πλεονέκτημα είναι η κλιμάκωση της εμπλοκής: Minigun κοντά, αεροεκρηγνυόμενο πυρομαχικό στη μεσαία ζώνη και κατευθυνόμενο όπλο πριν η απειλή πλησιάσει.
Οι αισθητήρες εντοπισμού
Ένα μικρό drone μπορεί να πετά λίγα μέτρα πάνω από το έδαφος, να αλλάζει κατεύθυνση και να χάνεται ανάμεσα σε κτίρια, δέντρα κ.ο.κ. Σε ένα αεροδρόμιο προστίθενται υπόστεγα, κεραίες, και άλλα εμπόδια. Οπότε αν έχουμε ένα σύστημα εντοπισμού που παράγει συνεχώς ψευδείς συναγερμούς καταλήγουμε σε αποδιοργάνωση της άμυνας.
Εδώ βρίσκεται ένα σημαντικό στοιχείο του Skythunder 300. Καθώς διαθέτει τρεις κεραίες ραντάρ Hensoldt Spexer 2000 για περιμετρική κάλυψη 360 μοιρών. Το ραντάρ τεχνολογίας ΑESA, σε X-band λειτουργεί σε στάση ή κίνηση, και υποστηρίζει παρακολούθηση για περισσότερα από 300 ίχνη ανά τομέα. Η φασματική ανάλυση και η ταξινόμηση micro-Doppler βοηθούν το σύστημα να ξεχωρίζει ένα drone από πτηνό, ελικόπτερο, όχημα ή άλλο αντικείμενο, μέσα σε περιβάλλον έντονων ηλεκτρομαγνητικών ανακλάσεων.
Η επιλογή τριών σταθερών κεραιών συμπληρώνεται από ηλεκτροοπτικά με κάμερες, θερμικό αισθητήρα, αποστασιόμετρο laser και αυτόματη παρακολούθηση. Μάλιστα αυτά είναι διακριτά για τον χειριστή του συστήματος και τον επικεφαλής, οπότε ο καθένας μπορεί να κάνει αναζήτηση στόχου, σε λειτουργία hunter-killer.
Κοντά στην πρώτη γραμμή
Στον Ελληνικό Στρατό ένα τέτοιο σύστημα θα είχε θέση λίγα χιλιόμετρα πίσω από τα τμήματα άμεσης επαφής. Αποστολή του θα ήταν η προστασία πυροβολικού, ραντάρ, κέντρων διοίκησης, γεφυρών, σταθμών επικοινωνιών, αποθηκών, κόμβων ανεφοδιασμού και συστοιχιών αεράμυνας. Ο πύργος φέρεται σε φορτηγό 8×8, ως κινητός κόμβος εγγύς άμυνας. Η επιβίωσή του θα βασίζεται στη διασπορά, στην απόκρυψη, στη σύντομη παραμονή σε θέση βολής και στη συχνή μετακίνηση.
Το βάρος του πύργου επιτρέπει ολοκλήρωση σε ποκιλία οχημάτων. Ακόμη, ο πύργος μόνος του μπορεί να αποκτηθεί ως αποσπώμενος και να εγκαθίσταται σε ημιμόνιμες βάσεις ή πλοία. Έτσι η επένδυση δεν θα εγκλωβιζόταν σε ένα όχημα.
Μία ολοκληρωμένη μονάδα τέτοιων συστημάτων άμυνας, πρέπει να συνδυάζει πολλούς πύγους, κέντρο διοίκησης, οχήματα αναχορηγίας, παρεμβολείς, παθητικούς αισθητήρες ραδιοσυχνοτήτων κ.ο.κ. Εδώ η ελληνική αμυντική βιομηχανία θα μπορούσε να αναλάβει την δημιουργία του συστήματος διοίκησης και ελέγχου (C2), τις επικοινωνίες, την ολοκλήρωση soft-kill συστημάτων, την υποστήριξη των φορέων και μέρος της παραγωγής ή συναρμολόγησης πυρομαχικών.
Τα αεροδρόμια είναι η πιο άμεση ελληνική εφαρμογή
Μια αεροπορική βάση είναι μεγάλος και σύνθετος στόχος. Διαθέτει διαδρόμους, χώρους στάθμευσης, καταφύγια, αποθήκες καυσίμων, πυρομαχικά, ραντάρ και κέντρα επιχειρήσεων. Η σωστή λύση είναι πλέγμα κινητών και ημιμόνιμων πύργων αεράμυνας με επικαλυπτόμενους τομείς και κοινή εικόνα στόχων.
Άλλωστε η προστασία ενός Rafale, ενός F-16 ή μιας αποθήκης πυρομαχικών αξίζει πολύ περισσότερο από το κόστος ενός κινητού κόμβου C-UAS που μεταφέρεται όπου αυξάνεται η απειλή.
Από τα νησιά στα πλοία του Πολεμικού Ναυτικού
Στα νησιά το ίδιο σύστημα αποκτά διπλή αποστολή. Το ραντάρ μπορεί να εντοπίζει μικρά εναέρια ίχνη και στόχους επιφανείας, ενώ το πυροβόλο, το Minigun και οι κατευθυνόμενες ρουκέτες μπορούν να στραφούν εναντίον USV, ταχύπλοων ή ομάδων που πλησιάζουν από τη θάλασσα.
Η ναυτική προοπτική είναι εξίσου ενδιαφέρουσα. Το Phalanx παραμένει ώριμο και αποδεδειγμένο CIWS, όμως σχεδιάστηκε με κύρια αποστολή την τελική αναχαίτιση αντιπλοϊκών πυραύλων. Το σημερινό πολεμικό πλοίο πρέπει να αντιμετωπίζει παράλληλα μικρά drone, περιφερόμενα πυρομαχικά, USV, ταχύπλοα και στόχους χαμηλού κόστους. Μία ναυτικοποιημένη έκδοση Skythunder θα πρόσφερε περισσότερες επιλογές εμπλοκής και σαφώς καλύτερη οικονομία πυρός στην καθημερινή αυτοπροστασία. Για αρματαγωγά, πλοία υποστήριξης, περιπολικά και παλαιότερες μονάδες, το Skythunder θα μπορούσε να εξελιχθεί σε διάδοχο του Phalanx.
Μία δοκιμή στην Ελλάδα θα ήταν ενδιαφέρουσα
Το Skythunder 300 είναι μια νέα πρόταση. Οπότε η Ελλάδα θα μπορούσε να ζητήσει μια μονάδα για δοκιμές σε αεροπορική βάση, στον Έβρο και σε νησιωτικό πεδίο. Οι βολές πρέπει να περιλαμβάνουν FPV, σμήνη τετρακοπτέρων, UAV σταθερής πτέρυγας, περιφερόμενα πυρομαχικά, στόχους πάνω από τη θάλασσα και επιθέσεις υπό παρεμβολές. Πρέπει επίσης να μετρηθούν οι χρόνοι αναχορηγίας, η κατανάλωση πυρομαχικών, η αντοχή του ραντάρ σε ανακλάσεις και η πιθανότητα καταστροφής ανά τύπο στόχου. Αλλά η βασική ιδέα ταιριάζει στην ελληνική γεωγραφία και στις νέες απειλές, καθώς προσφέρει οικονομία πυρομαχικών, ποικιλία μέσων αναχαίτισης και πακέτο με αισθητήρες για αυτόνομη λειτουργία, ολοκληρωμένο και σε μέγεθος και όγκο που μπορεί να εγκατασταθεί σχεδόν παντού.
