“Διεθνής Ναυτική Επιθεώρηση 250” στις ΗΠΑ: Μια ευκαιρία αμυντικής διπλωματίας που η Ελλάδα έχασε αλλά η Τουρκία όχι

Στην Νέα Υόρκη διεξάγεται από τις 3 έως τις 8 Ιουλίου φέτος, η “Διεθνής Ναυτική Επιθεώρηση 250″ (International Naval Review 250), η μεγαλύτερη συγκέντρωση πολεμικών πλοίων στις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες. Η εκδήλωση, που διοργανώνει το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, αποτελεί κορυφαίο γεγονός των εορτασμών για τα 250 χρόνια από την ίδρυση της χώρας, συγκέντρωσε κάπου 70 πλοία σε μια επίδειξη ναυτικής ισχύος και κυρίως αμυντικής διπλωματίας.

Χθες, στις 4 Ιουλίου, ημέρα της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, πραγματοποιήθηκε η “επιθεώρηση” στον ποταμό Hudson. Τα πολεμικά πλοία έπλευσαν ή ήταν σταθμευμένα κατά μήκος του ποταμού Hudson, μαζί με μια ομάδα μεγάλων ιστιοφόρων στην παράλληλη εκδήλωση Sail4th 250. Η συμμετοχή ξένων ναυτικών δυνάμεων ήταν ευρεία, με 20 πολεμικά από 14 χώρες, ενώ συνολικά αντιπροσωπείες από 55 κράτη πήραν μέρος.

H γιορτή ήταν σημαντική σε μέγεθος με πολλές εκδηλώσεις σε όλη την πόλη με  μεγάλη προσέλευση επισκεπτών, συνδυάστηκε με την International Aerial Review 250 με υπερπτήσεις αεροσκαφών, με επισκέψεις στα αγκυροβολημένα σκάφη, με μπάντες κ.ο.κ. Επίσης στο ίδιο πλαίσιο εκδηλώσεων είχε προηγηθεί λίγες μέρες, η πολυεθνική άσκηση στoν Ατλαντικό, Fleet Exercise 250, με παρουσία πάλι πολλών χωρών.

Μεταξύ των συμμετεχόντων στη Νέα Υόρκη ήταν και η Τουρκία, που έστειλε την, αναβαθμισμένη πλέον, φρεγάτα TCG Orucreis, κλάσης Barbaros (μετέχει στην νατοϊκή δύναμη SNMG1, η οποία πήγε στις εκδηλώσεις). Έτσι η Άγκυρα μπόρεσε να προβάλει ναυτική παρουσία σε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια του κόσμου, διατηρώντας ανοιχτούς διαύλους με την αμερικανική ηγεσία. Και βέβαια η επίσκεψη του σκάφους προβλήθηκε έντονα από τα τουρκικά ΜΜΕ και σε αρκετές χώρες στην περιφέρεια της Τουρκίας.

Αντίθετα, η Ελλάδα δεν κατάφερε αντίστοιχη παρουσία, παρότι η χώρα μας διατηρεί στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και διαθέτει ισχυρό Πολεμικό Ναυτικό. Η στάση αυτή προκάλεσε προβληματισμό σε διπλωματικούς και ναυτικούς κύκλους καθώς μια ελληνική φρεγάτα -ή άλλο σκάφος- σε μια μεγάλη εκδήλωση με εκατοντάδες χιλιάδες θεατές και τηλεοπτική κάλυψη διεθνώς, θα αποτελούσε μια χειρονομία αμυντικής διπλωματίας, ειδικά ενόψει της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, που γίνεται στην Τουρκία στις 7 και 8 Μαρτίου. Για να είμαστε και κάπως κυνικοί, η κυβέρνηση Τραμπ έχει δείξει πως εκτιμά τέτοιες επιδείξεις και παρουσίες, οπότε η δική μας εμφάνιση θα ικανοποιούσε και αυτή την ανάγκη.

Περαιτέρω, μια αποστολή πολεμικού σκάφους στη Νέα Υόρκη (που έχει να γίνει χρόνια), θα ήταν μια καλή ευκαιρία συσπείρωσης και σύνδεσης των Ενόπλων Δυνάμεων μας με την πολυάριθμη και δραστήρια ελληνοαμερικανική κοινότητα.

Η ελληνική ομογένεια, που αριθμεί πάνω από 140 χιλιάδες μέλη μόνο στη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης (οι οποίοι είναι ο ισχυρότερος και πλουσιότερος πυρήνας της), αποτελεί σταθερό πυλώνα υποστήριξης των ελληνικών συμφερόντων. Και είναι σίγουρο πως πολλοί Ελληνοαμερικανοί θα παρακολουθούσαν ένα ελληνικό πολεμικό πλοίο να πλέει δίπλα στο Άγαλμα της Ελευθερίας και θα το επισκέπτονταν στο αγκυροβόλιο του.

Να θυμίσουμε ακόμη πως αυτές τις μέρες στο αμερικανικό Κογκρέσο γίνεται και προσπάθεια νομοθετών, αρκετοί με φιλικά αισθήματα για τη χώρα μας, να μπλοκάρουν την πώληση αεροπορικών κινητήρων F110 στην Τουρκία, για να εξοπλιστούν τα πρώτα τουρκικής σχεδίασης μαχητικά Kaan. Άρα και εδώ, μια ελληνική αμυντική-διπλωματική παρουσία, με κάποια ομάδα επισήμων, θα είχε ευκαιρία να κάνει και αρκετές επαφές.

Παρενθετικά μερικές χώρες που έστειλαν πολεμικά πλοία στο πλαίσιο των σχετικών εκδηλώσεων και ασκήσεων, ή ως μετέχουσες στην SNMG1, ήταν η Ισπανία με το αποβατικό-ελικοπτεροφόρο Juan Carlos I, την φρεγάτα κλάσης F100, Blas de Lezo και τη φρεγάτα κλάσης Santa Maria, Reina Sofía. Ακόμη η Γαλλία πήγε με την φρεγάτα κλάσης La Fayette, Aconit και το αποβατικό-ελικοπτεροφόρο Dixmude, το Βέλγιο με τη φρεγάτα Leopold, η Δανία με τη φρεγάτα Iver Huitfeldt, η Γερμανία με την κλάσης F124, Sachsen, η Ολλανδία με τη φρεγάτα κλάσης Karel Doorman, Van Amstel και το σκάφος υποστήριξης Den Helder, η Νορβηγία με τη φρεγάτα Fridtjof Nansen, η Νότια Κορέα με το αντιτορπιλικό Munmu the Great (η αποστολή από τη μεγαλύτερη απόσταση), ο Καναδάς με τη φρεγάτα κλάσης Halifax, St John’s, η Βραζιλία με τη φρεγάτα Independencia, το Περού με το σκάφος ανεφοδιασμού στόλου Tacna κ.ο.κ.

Συνολικά και ανεξάρτητα από ιδεολογικές καταβολές και προτιμήσεις, σε εποχή γεωπολιτικής ρευστότητας, αμερικανικής “αστάθειας” εντός ΝΑΤΟ, συνόδου κορυφής στην Άγκυρα, ελληνοαμερικανικών σχέσεων που βρίσκονται σε καλό σημείο και με εμφανείς θετικές πρωτοβουλίες από πλευράς Ουάσιγκτον -για τα δικά της προφανώς συμφέροντα- με αναφορά σε εκμετάλλευση φυσικών πόρων στη Μεσόγειο, με έμφαση στις σχέσεις Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ και τόσα άλλα, η μη προβολή σημαίας σε μια τόσο σημαντική γιορτή για τις ΗΠΑ είναι μια χαμένη ευκαιρία γεωπολιτικής δράσης. Ενώ σαφώς το Πολεμικό Ναυτικό, διαθέτει τα μέσα και το κύρος για να εκπροσωπήσει επάξια τη χώρα σε τέτοιες διεθνείς εκδηλώσεις.