Η Γαλλική Αεροπορία και Διαστημική Δύναμη έχει εκφράσει ανοιχτά το ενδιαφέρον της για την απόκτηση αεροεκτοξευόμενων βαλλιστικών πυραύλων, ενός τύπου όπλου που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν εξειδικευμένη δυνατότητα λίγων κρατών.
Οι πύραυλοι αυτοί εκτοξεύονται από μαχητικά αεροσκάφη, ακολουθούν είτε βαλλιστική τροχιά που τους φέρνει στη στρατόσφαιρα ή ακόμη και στο όριο του διαστήματος, και επανεισέρχονται στην ατμόσφαιρα με υψηλή ταχύτητα για να πλήξουν στόχους μεγάλης αξίας. Ακόμη μπορεί να ακολουθήσουν ημιβαλλιστική τροχιά. Το προφίλ αυτό καθιστά την αναχαίτισή τους εξαιρετικά δύσκολη, όπως απέδειξαν οι ισραηλινές επιχειρήσεις κατά του Ιράν, όπου συστήματα όπως τα Blue Sparrow, Rocks και Air LORA, χρησιμοποιήθηκαν για την καταστολή αντιαεροπορικών συστημάτων και την προσβολή στρατηγικών εγκαταστάσεων.
Το ισραηλινό Blue Sparrow, προϊόν της Rafael, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατηγορίας. Αν και σχεδιάστηκε αρχικά ως πύραυλος-στόχος για τη δοκιμή του συστήματος Arrow, εξελίχθηκε σε όπλο αέρος–εδάφους με εντυπωσιακές επιδόσεις. Με μήκος περίπου 6,5 μέτρων, βάρος σχεδόν δύο τόνων και εμβέλεια που φτάνει τα 2.000 χιλιόμετρα ανάλογα με το προφίλ εκτόξευσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από αεροσκάφη όπως το F‑15 και να πλήξει στόχους σε βάθος, χωρίς ο φορέας του να εισέλθει σε εχθρικό εναέριο χώρο. Οπότε η επιχειρησιακή του χρήση από το Ισραήλ αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους Γάλλους επιτελείς, οι οποίοι αναζητούν τρόπους να ενισχύσουν τις δυνατότητες βαθιάς κρούσης του Rafale.
Έτσι στα τέλη του 2025, ανώτατοι αξιωματικοί της Γαλλικής Αεροπορίας (Armée de l’Air et de l’Espace) μίλησαν δημόσια για την ανάγκη ανάπτυξης ενός αντίστοιχου συστήματος. Η απαίτηση είναι για ένα αεροβαλλιστικό πύραυλο, συμβατό με το Rafale, με εμβέλεια άνω των 1.000 χιλιομέτρων, πιθανότατα πιο κοντά στα 1.500. Ένα τέτοιο όπλο θα επέτρεπε στη Γαλλία να διεξάγει βαθιά πλήγματα σε στρατηγικούς στόχους, να ενισχύσει τις δυνατότητες SEAD/DEAD, να αντιμετωπίσει προηγμένα αντιαεροπορικά συστήματα και να συμπληρώσει τα υπάρχοντα βλήματα cruise, τύπου SCALP. Αναφέρεται ότι η γαλλική ηγεσία θεωρεί ότι σε ένα περιβάλλον υψηλής έντασης, η απουσία ενός τέτοιου όπλου αποτελεί πραγματικό επιχειρησιακό κενό.
Στο πλαίσιο αυτό φαίνεται ότι συζητείται το ενδεχόμενο αεροεκτοξευόμενης εκδοχής του MBT, του βαλλιστικού πυραύλου θεάτρου επιχειρήσεων (Missile Balistique Terrestre/Missile Balistique de Théâtre) που αναπτύσσει η Ariane Group με βάση τεχνολογία του M51. Το MBT είναι ένα επίγειο σύστημα με πρόωση δύο σταδίων στερεού καυσίμου, όπου το βεληνεκές κυμαίνεται από 1.000 έως 3.000 χιλιόμετρα, ανάλογα με τη διαμόρφωση. Πάντως παρά τις συζητήσεις στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας ELSA, δεν υπάρχει καμία επίσημη ένδειξη ότι αυτό εξελίσσεται και σε αεροεκτοξευόμενη εκδοχή. Τεχνικά, μια τέτοια προσαρμογή θα ήταν εφικτή, αλλά θα απαιτούσε σημαντικές τροποποιήσεις, καθώς το MBT έχει σχεδιαστεί για επίγεια εκτόξευση και όχι για μεταφορά από μαχητικό αεροσκάφος.
Αντίθετα, πολλοί θεωρούν ότι η πιο ρεαλιστική και άμεση λύση βρίσκεται σε ένα συμβατικό παράγωγο του ASN4G, του μελλοντικού γαλλικού πολυηχητικού πυραύλου με πυρηνική κεφαλή, που θα αντικαταστήσει τον ASMP‑A γύρω στο 2035. Το ASN4G είναι ήδη σχεδιασμένο για το Rafale F5, διαθέτει εμβέλεια άνω των 1.000 χιλιομέτρων (πιθανά έως 1.500) και ενσωματώνει τεχνολογίες που καθιστούν την αναχαίτισή του εξαιρετικά δύσκολη. Η ανάπτυξη μιας συμβατικής εκδοχής του θα επέτρεπε στη Γαλλία να αποκτήσει γρήγορα και οικονομικά έναν αεροβαλλιστικό ή πολυηχητικό πύραυλο βαθιάς κρούσης, αξιοποιώντας υπάρχουσες υποδομές και τεχνογνωσία.
