Η εμφάνιση φωτογραφιών σερβικού μαχητικού MiG‑29SM/SM+ εξοπλισμένου με τον κινεζικό πύραυλο CM‑400AKG στο Διαδίκτυο σηματοδοτεί μια περαιτέρω εμβάθυνση της ήδη στενής σχέσης του Βελιγραδίου με το Πεκίνο, αλλά και ένα άλμα στις δυνατότητες κρούσης της Σερβικής Αεροπορίας.
Ο CM‑400AKG, προϊόν της CASIC, είναι ένας υπερηχητικός πύραυλος κρούσης με χαρακτηριστικά που τον κατατάσσουν ανάμεσα στα πιο προηγμένα stand‑off όπλα της διεθνούς αγοράς. Η ταχύτητά του μπορεί να φθάσει τα Mach 4,5–5 στην τερματική φάση, ενώ η εμβέλειά του κυμαίνεται μεταξύ 100 και 250 χιλιομέτρων, ανάλογα με το ύψος και το προφίλ εκτόξευσης. Η καθοδήγηση βασίζεται σε INS/GNSS για την πτήση της ενδιάμεσης διαδρομής και σε ενεργό/παθητικό ραντάρ, καθώς και σε IR/TV αισθητήρες σε ορισμένες εκδόσεις, για την τελική προσβολή.
Το προφίλ πτήσης του αναφέρεται ως «ημι-βαλλιστικό» με απότομη βύθιση υψηλής ταχύτητας προς τον στόχο, μειώνοντας δραστικά τον χρόνο αντίδρασης των αμυνομένων και την ικανότητα αναχαίτισης. Η πολεμική κεφαλή 150–200 kg επιτρέπει πλήγματα κατά προστατευμένων στόχων, περιλαμβανομένων μεγάλων ναυτικών μονάδων ή κρίσιμων υποδομών.
Οι εικόνες που κυκλοφόρησαν δείχνουν CM‑400AKG κάτω από τις πτέρυγες σερβικών MiG‑29, με χρήση φορέων/πυλώνων WZHK‑1 της CATIC. Η χρήση τους φαίνεται να επιτρέπει την ενσωμάτωση των κινεζικών όπλων χωρίς να απαιτείται πρόσβαση στο λογισμικό του υπολογιστή αποστολής του αεροσκάφους. Η λύση αυτή, γνωστή ως «pylon‑level integration», βασίζεται σε ένα ενδιάμεση ψηφιακή διεπαφή (interface) που επιτρέπει στον πύραυλο να επικοινωνεί με το αεροσκάφος χωρίς πρόσβαση στον πυρήνα του ρωσικού υπολογιστή αποστολής, κάτι που θα ήταν πρακτικά αδύνατο χωρίς ρωσική συνεργασία.
Για τη Σερβία, η ενσωμάτωση του CM‑400AKG αποτελεί ποιοτικό άλμα, καθώς μέχρι σήμερα, ο στόλος των MiG‑29 βασιζόταν σε ρωσικά όπλα όπως τα Kh‑31A/P και Kh‑29T/L, τα οποία, αν και αξιόλογα, δεν προσφέρουν την ίδια εμβέλεια, ταχύτητα ή επιβιωσημότητα έναντι σύγχρονων συστημάτων αεράμυνας. Με τον CM‑400AKG, η Σερβία αποκτά για πρώτη φορά ικανότητα πλήγματος κατά στόχων σε βάθος 200+ χιλιομέτρων χωρίς να εκθέτει τα αεροσκάφη της σε εχθρικές ζώνες αντιαεροπορικών. Παράλληλα, εισάγει μια ουσιαστική αντιπλοϊκή δυνατότητα, η οποία μέχρι σήμερα ήταν ανύπαρκτη.
Η επιλογή κινεζικού stand‑off όπλου αντικατοπτρίζει επίσης την περαιτέρω μετατόπιση του Βελιγραδίου προς μια πιο πολυδιάστατη πολιτική εξοπλισμών. Η Ρωσία, λόγω του διεθνούς περιβάλλοντος, αντιμετωπίζει περιορισμούς στην εξαγωγή προηγμένων συστημάτων, ενώ η Κίνα έχει αναδειχθεί σε βασικό προμηθευτή της Σερβίας, όπως δείχνουν και οι προηγούμενες προμήθειες μη επανδρωμένων CH‑92A και του αντιαεροπορικού συστήματος μεγάλου βεληνεκούς FK‑3.
Σημειώνεται ότι το τελευταίο διάστημα είχαν παρατηρηθεί πολλαπλές πτήσεις αιγυπτιακών μεταγωγικών Il‑76, που ενισχύουν την εικόνα μιας προμήθειας που πραγματοποιήθηκε μέσω τρίτων χωρών.
Το σερβικό Υπουργείο Άμυνας δεν έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιώσει την προμήθεια, αλλά είναι σχεδόν πάγια τακτική τέτοιες αγορές να επιδεικνύονται σε ασκήσεις ή παρελάσεις.
