Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου στις 14 Φεβρουαρίου 2026, ένα χρόνο μετά τους κεραυνούς και χλευασμούς του Αμερικανού αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς πέρυσι, συνδύασε έντονη ρητορική υπέρ της διατλαντικής ενότητας με μια πρόσκληση για ανανέωση, ρεαλισμό και μεγαλύτερη ευθύνη από την πλευρά της Ευρώπης.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επιδίωξε να καθησυχάσει τους Ευρωπαίους εταίρους μετά από μια περίοδο εντάσεων και σκληρών δηλώσεων από άλλους Αμερικανούς αξιωματούχους, υπογραμμίζοντας ότι οι δεσμοί που ενώνουν τις δύο πλευρές του Ατλαντικού είναι βαθύτεροι από τις εκάστοτε πολιτικές διαφωνίες.
Στο κεντρικό απόσπασμα της ομιλίας του, ο Ρούμπιο τόνισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη συνδέονται όχι μόνο οικονομικά και στρατιωτικά, αλλά και πνευματικά, πολιτισμικά και ιστορικά. Όπως είπε, «αν κατά καιρούς διαφωνούμε, οι διαφωνίες μας πηγάζουν από μια βαθιά ανησυχία για την Ευρώπη, με την οποία είμαστε δεμένοι… πνευματικά και πολιτισμικά». Υπενθύμισε επίσης ότι η επιβίωση και η ισχύς της Ευρώπης αποτελούν θεμελιώδη συμφέροντα των ΗΠΑ, καθώς οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι του 20ού αιώνα αποδεικνύουν πόσο αλληλένδετες είναι οι μοίρες των δύο πλευρών.
Η παρέμβαση του Ρούμπιο συνέπεσε χρονικά με την ανακοίνωση του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ για την ανάπτυξη της Carrier Strike Group, γύρω από αεροπλανοφόρο το HMS Prince of Wales, στον Βόρειο Ατλαντικό και την ζώνη High North για κοινές επιχειρήσεις με τις ΗΠΑ, τον Καναδά και άλλους συμμάχους. Η βρετανική αυτή κίνηση λειτουργεί ως πρακτική επιβεβαίωση της ευρωπαϊκής συνεισφοράς στην ευρωατλαντική ασφάλεια, ιδίως σε μια περίοδο αυξημένης ρωσικής δραστηριότητας στην Αρκτική και τις βόρειες θαλάσσιες προσβάσεις. Η σύμπτωση των δύο ανακοινώσεων ενισχύει το μήνυμα που επιδίωξε να περάσει ο Ρούμπιο: μια Ευρώπη ισχυρή, ικανή και περισσότερο αυτάρκης αποτελεί καλύτερο και πιο αξιόπιστο εταίρο για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πέρα από τον συμφιλιωτικό τόνο όμως, ο Ρούμπιο δεν απέφυγε την κριτική. Αναφέρθηκε στις «αυταπάτες» της μεταψυχροπολεμικής εποχής, όπως η πίστη σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα, η υποτίμηση των επιπτώσεων της μαζικής μετανάστευσης και η θεσμική αδράνεια που επέτρεψε την αποδυνάμωση της Δύσης. Κάλεσε την Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης στην άμυνα, στην κυριαρχία και στην αυτοπεποίθησή της, ώστε να αποφύγει μια πορεία «διαχειριζόμενης παρακμής» και να συμβάλει σε έναν ανανεωμένο «δυτικό αιώνα».
Οι πρώτες αντιδράσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων και της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, έδειξαν ανακούφιση για τον τόνο ενότητας και την έμφαση στη διατλαντική μοίρα που παραμένει κοινή.
Το μήνυμα της Διάσκεψης του Μονάχου το 2026 αποτυπώνει μια κρίσιμη καμπή καθώς οι ΗΠΑ ζητούν πιο ουσιαστική ευρωπαϊκή συνεισφορά και στρατηγική αυτονομία, ενώ η Ευρώπη δείχνει σημάδια ότι είναι έτοιμη να ανταποκριθεί, χωρίς όμως να διαρρήξει τον πυρήνα της συμμαχίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ομιλία του Ρούμπιο λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στην αμερικανική απαίτηση και την ευρωπαϊκή ανάγκη για σταθερότητα, επιβεβαιώνοντας -προς το παρόν- ότι η διατλαντική σχέση παραμένει θεμέλιο της διεθνούς ασφάλειας.
