Τον Ιανουάριο του 1945, όλα φαίνονταν χαμένα για τη Γερμανία αλλά στα μυαλά της ηγεσίας της παρέμεναν ακόμη φαντασιώσεις “νίκης”. Ήδη από τα τέλη του προηγούμενου έτους, το υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ (Reichsluftfahrtministerium – RLM) έθετε μια σειρά προγραμμάτων νέων μαχητικών σε ανάπτυξη, για να αντιμετωπίσει τα κύματα συμμαχικών βομβαρδιστικών που σάρωναν τη χώρα. Στο μυαλό των Ναζί υπήρχαν ακόμη ελπίδες για μαγικά όπλα που “θα εκκαθάριζαν τους ουρανούς του Ράιχ” και θα προετοίμαζαν το έδαφος για τη μεγάλη αντεπίθεση…
Έτσι, ενώ τον Δεκέμβριο του 1944 το RLM ενέκρινε το σχέδιο της πρώτης αεριωθούμενης ιπτάμενης πτέρυγας, με το σχέδιο Ho 229 των αδερφών Horten (Reimar και Walter), το οποίο ανέθεσε στην αεροπορική βιομηχανία Gothaer Waggonfabrik για άμεση παραγωγή, ο αρχισχεδιαστής της, Dr. Rudolf Göthert διαφώνησε. Το Horten Ho 229 ήταν όντως ένα κομψό σκάφος με δύο αεριοστρόβιλους Junkers Jumo 004, ικανό για αναχαιτίσεις και ελαφρούς βομβαρδισμούς, με εμβέλεια 1.900 χλμ. ωστόσο ο Göthert εντόπισε πολλά λάθη στο σχεδιασμό, που οδήγησαν σε μεγάλες αλλαγές στην παραγωγή του πρωτοτύπου. Το σημαντικότερο όμως ήταν πως ο ίδιος πίστευε πως το αεροσκάφος θα ήταν ανεπαρκές και παρωχημένο πριν βγει σε μαζική παραγωγή.
Έτσι Ο Göthert παρουσίασε στα μέσα Ιανουαρίου 1945, παράλληλα με το επανασχεδιασμένο 229 (πλέον ως Gotha Go 229), και μια δική του πρόταση για βαρύ μαχητικό αεροσκάφος πολλαπλού ρόλου, βασισμένου επίσης στην ιδέα της αεριωθούμενης ιπτάμενης πτέρυγας.
Το νέο σχέδιο αποκαλείτο Ρ.60, με δελτοειδή πτέρυγα επιφάνειας 46,8 τετραγωνικών μέτρων, μήκους 8,82 μέτρων και ύψους 3,5 κατασκευασμένη από ξύλο κοντρα-πλακέ, με σκελετό από χαλυβδοσωλήνες. Το κάθετο σταθερό είχε εξαλειφθεί, όπως και στο Horton 229, αλλά τα ακροπτερύγια είχαν μικρά πηδάλια που διασφάλιζαν την σταθερότητα.
Οι κινητήρες παρέμεναν δύο αλλά τοποθετούνταν σε ατρακτίδια, που θα διευκόλυναν την ψύξη τους χωρίς να μεταφέρουν την υψηλή θερμοκρασία στην άτρακτο, αλλά και την πρόσβαση των τεχνικών κατά τη συντήρηση ή αντικατάσταση σε περιβάλλον προκεχωρημένων αεροδρομίων. Τα καύσιμα τοποθετούνταν σε κεντρική δεξαμενή στην άτρακτο και εντός των δύο τμημάτων της πτέρυγας. Με κινητήρες BMW 003 ή Heinkel Hirth HeS 011, το αεροσκάφος αναμενόταν πως θα πετύχαινε μεγίστη ταχύτητα 513 κόμβων ή πλεύσης 335 κόμβων. Ειδικά με τους νεώτερους κινητήρες Heinkel Hirth, ώσης 2.866 λιβρών, το Go P.60 θα μπορούσε να πετύχει ρυθμό ανόδου 3.240 ποδών/δευτερόλεπτο και οροφή πτήσης 42.000 ποδών ξεπερνώντας σε ταχύτητα οποιοδήποτε συμμαχικό καταδιωκτικό και εξαλείφοντας την ανάγκη για πολυβολητή ή άλλη αυτοπροστασία.
Η συνέχεια στο Military History
