Η Γαλλία παρακολουθεί με δέος αλλά και ανησυχία τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας, που ανατρέπει τις μακροχρόνιες ισορροπίες στην Ευρώπη, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg.
Το Βερολίνο ήδη έχει δεσμευθεί να δαπανήσει πάνω από 500 δισ. ευρώ για άμυνα έως το 2029, επιτυγχάνοντας τον νέο στόχο του NATO για 3,5% του ΑΕΠ ετησίως σε στρατιωτικές δαπάνες, έξι χρόνια νωρίτερα από ό,τι απαιτούσε η συμμαχία. Και ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz έχει άρει de facto τα αυστηρά όρια δανεισμού για την άμυνα, ώστε να αντιμετωπίσει την απειλή από τη Ρωσία.
Όμως, ενώ το NATO επαινεί τη Γερμανία, σε ορισμένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ιδίως στο Παρίσι, υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Η Γαλλία, με μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις και μοναδική πυρηνική στην ΕΕ, νιώθει ανακούφιση που η Γερμανία αναλαμβάνει περισσότερο αμυντικό βάρος, αλλά ανησυχεί για την υπεροχή της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας και την πολιτική επιρροή που φέρνει η στρατιωτική ισχύς.
Όπως γράφει το Bloomberg, Γάλλοι αξιωματούχοι εκφράζουν μια «σχιζοφρενική» διάθεση: χαρά για την αύξηση των γερμανικών δαπανών, αλλά και φόβο περιθωριοποίησης. Ο ευρωβουλευτής François-Xavier Bellamy τονίζει ότι η Γαλλία κινδυνεύει να μείνει «στο περιθώριο» λόγω εσωτερικής αδυναμίας. Εδώ μπαίνει και στο τραπέζι η ίδια η μεταπολεμική δομή της δυτικής Ευρώπης, η οποία βασίστηκε σε ένα ισορροπημένο άξονα Γαλλίας-Γερμανίας, με την “άτυπη” συμφωνία πως η Γερμανία θα ήταν η οικονομική υπερδύναμη και τροφοδότης των ευρωπαϊκών προυπολογισμών και η Γαλλία η ισχυρή στρατιωτική δύναμη. Πλέον όμως αυτό διαταράσσεται, καθώς το Βερολίνο γίνεται και τα δύο.
Πέρα από το γεωπολιτικό θέμα, η Γαλλλία βρίσκει και δυσκολία να αναπτύξει κοινά αμυντικά προγράμματα με τη Γερμανία, καθώς κάθε χώρα διαφυλάσσει την “εθνική” της αμυντική βιομηχανία. Παράδειγμα εδώ οι τριγμοί στο πρόγραμμα FCAS (το κοινό μελλοντικό μαχητικό 6ης γενιάς) που δομείται κυρίως μεταξύ Dassault και Airbus, ενώ οι Γάλλοι αισθάνθηκαν “προδομένοι” που το Βερολίνο παράγγειλε και αμερικανικά μαχητικά F-35. Ακομη, όταν η Γερμανία ξεκίνησε την πρωτοβουλία ESSI για “κοινή ευρωπαϊκή αεράμυνα” (πολυεθνικό σχέδιο στο οποιο μεγέχει και η Ελλάδα), αυτή η προσπάθεια προώθησε μια σειρά από αντιαεροπορικά συστήματα, που ένα ήταν γερμανικό (IRIS-T), ένα αμερικάνικο (Patriot) και ένα ισραηλινό (Arrow), αλλά κανένα γαλλικό! Από την άλλη όμως, εντός Ευρώπης πολλοί ελπίζουν πως η Γερμανία θα μπορεί να αναλάβει να υποκαταστήσει σε αμυντικές υποδομές μια πιθανή αποχώρηση της αμερικανικής στήριξης στο ΝΑΤΟ, κάτι που θα δημιουργήσει μεγάλα κενά.
Πίσω στο πολιτικό πεδίο, η άνοδος του ακροδεξιού κόμματος AfD στις γερμανικές δημοσκοπήσεις προκαλεί φόβους (να σχολιάσουμε εδώ βέβαια πως και η Γερμανία μπορεί να διατυπώσει παρόμοιους φόβους με την άνοδο του κόμματος της Λεπέν στη Γαλλία) .
Τα παραπάνω βέβαια είναι αναμενόμενα στην γενικότερη αναταράχη που έχει φέρει η αλλαγή διοίκησης στις ΗΠΑ, οι νέες προκλήσεις από πλευράς Ρωσίας με την εισβολή στην Ουκρανία, ο φόβος που επικρατεί σε αρκετές χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης πως η πολεμική ένταση θα συνεχιστεί, συν βέβαια τις γενικότερες αμφισβητήσεις που δέχεται η Γηραία Ήπειρος, “στριμωγμένη” ανάμεσα από διεκδικητικές υπερδυνάμεις, χωρίς η ίδια να έχει καταφέρει να συγκροτήσει ένα ενιαίο κέντρο αποφάσεων και κυρίως μια σαφής γραμμή εξέλιξης.
