Αισίως αυτή είναι η 8η φορά που αναλαμβάνω να μας μεταφέρω τα μυστικά του καφέ. Χωρίς να περιαυτολογήσω, τελικά φαίνεται πως φτιάχνω καλό καφέ. Ειδικά στον Ελληνικό, πρέπει να είμαι ανάμεσα στους επίλεκτους καφετζήδες, όχι ότι να το παινευτώ κιόλας. Αυτό που με χαλάει στον Ελληνικό καφέ πλέον, είναι πως υπάρχουν μηχανές που στον φτιάχνουν αυτόματα, και έτσι ο μάστορας κοντράρει με τη μηχανή. Δεν λέω για αυτές οι πατέντες που φτιάχνουν ελληνικό με ατμό, αλλά υπάρχουν πλέον μηχανές που τον ψήνουν κανονικά, και τον αφήνουν να φουσκώνει. Δεν εγκρίνω, αλλά αν έχεις καμιά νέα σειρά 50 ατόμων να παρακαλάει για καφέ, ίσως να μην είναι άσχημη ιδέα. Ίσως κάνω μια απευθείας ανάθεση. Το σκέφτομαι.
Οι Απευθείας Αναθέσεις
Μιλώντας για Απευθείας Αναθέσεις, πάνω κάτω, ότι αγοράζουμε στο Άμυνας, είναι μέσω απευθείας αναθέσεων. Οι πλέον εμβληματικές αγορές της τελευταίας 6ετίας είναι απευθείας αναθέσεις. Δηλαδή, οι ΦΔΙ/Μπελαρά αλλά και τα Ραφάλ, είναι ο ορισμός της απευθείας ανάθεσης. Και μάλιστα, για να ξεπεραστεί ο Νόμος περί Προμηθειών, οι αναθέσεις αυτές έγιναν νέοι Νόμοι, προκειμένου να μην έρθουν σε αντίθεση με άλλο Νόμο. Γενικά μύλος η υπόθεση. Ακόμη και οι τορπίλες των υποβρυχίων, που έγιναν με διαδικασία διαγωνισμού, τελικά κατέληξαν να γίνουν Νόμος, καθώς δεν υπήρχε άλλη λύση να κλείσει το θέμα. Τώρα, το ότι οι άνθρωποι της ΓΔΑΕΕ συνεχίζουν να κάνουν διαγωνισμούς, το λες και εργασιοθεραπεία. Όσο καλά και να κάνουν τη δουλειά τους, και βγάζουν διαγωνισμούς, εντούτοις θα ήταν ενδιαφέρον κάποιος να μετρήσει πόσοι διαγωνισμοί έφτασαν τελικά σε ανάδοχο. Μην ξεχνάμε και το διαγωνισμό των Σούπερ Πούμα, που έκανε 7 χρόνια να ολοκληρωθεί. Στο Ενδιάμεσο βέβαια κάποιοι αετονύχηδες, έστειλαν Σούπερ Πούμα στο εξωτερικό, με 3πλάσια τιμή από την Ελλάδα, αλλά ήταν για καλό σκοπό. Καταπολέμησαν την ανεργία στην μαστιζόμενη από φτώχεια και ανέχεια Ελβετία, ενώ δικαιολογήθηκαν και μερικά εκτός έδρας στην δοκιμαζόμενη από την πείνα Λουκέρνη.
Και οι Διακρατικές
Οι Διακρατικές δεν είναι θεωρητικά απευθείας αναθέσεις, είναι συμφωνία της Ελλάδας, να επιτρέψει στη ΓΔΑΕΕ ή τις ένοπλες δυνάμεις ενός άλλου κράτους να κάνει απευθείας ανάθεση για την Ελλάδα. Η Διακρατική είναι η βάση των αμερικανικών Εφ Εμ Ες (ΦΜΣ). Δηλαδή, πχ στα Φ-35, η Ελλάδα ζητάει από την αμερικανική αεροπορία να αγοράσει για εμάς, Φ-35. Φυσικά, το ίδιο έχει γίνει ιστορικά για όλα τα Φ-16, εκτός από τα τελευταία 30 Φ-16 που αγόρασε ο Καραμανλής ο Δεύτερος. Αυτό γίνεται και για τα Μπλακχωκ, τα αμερικανικά όπλα κάθε είδους, και πάει λέγοντας. Και επειδή τον έχουν στήσει πολύ καλά οι Αμερικανοί το μηχανισμό, βολεύει ιδιαίτερα, καθώς όταν έρθει η περίφημη ΛοΑ, αν την υπογράψεις, τότε έχεις αυτόματα και σύμβαση. Και αν κάτι δεν πάει καλά, πχ με την Λόκχιντ, η τελευταία πιέζεται στο σύνολο ΟΛΩΝ των συμβολαίων που έχει με την αμερικανική αεροπορία για να βρει λύση. Με λίγα λόγια, όλα πηγαίνουν καλά, γιατί αν δεν πάνε, υπάρχει πρόβλημα. Ακόμη και τα Πάπα-Τρία, θα πετάξουν λόγω του ότι η κατασκευάστρια και το αμερικανικό ναυτικό δεν γίνεται να μην βρουν λύση, καθώς πελάτης είναι το Γιου Εσ Νέιβι, όχι το ΠΝ. Εμείς απλά θα περιμένουμε μέχρι να βρεθεί η λύση… Πάντως η μόνη χώρα που μπορεί να κάνει πραγματικές διακρατικές εκτός των ΗΠΑ, είναι το Ισραήλ. Το Ισραήλ έχει τη δική του ΓΔΑΕΕ, που λέει ΣΙΜΠΑΤ, και αυτή κάνει διακρατικές και αγοράζει για το ενδιαφερόμενο κράτος από ισραηλινές εταιρείες, ότι χρειάζεται για να πετύχει το συμβόλαιο. Διακρατικές με το Ισραήλ είναι η Καλαμάτα (μια τεράστια επιτυχία μαθαίνω), οι ΣΠΑΙΚ ΕΝ-ΛΟΣ, ο εκσυγχρονισμός των Απάτσι ΆΛΦΑ, ενώ έτσι θα πάνε και τα ΠΟΥΛΣ, αλλά και ο Θόλος. Μην με ρωτήσετε πότε θα προχωρήσουν τα ΠΟΥΛΣ, δεν ξέρω. Πέρασαν από το ΚΥΣΕΑ, αλλά δεν βλέπω να βιάζονται και πολύ στο ΥΠΕΘΑ. Όχι γιατί δεν θέλουν τα ΠΟΥΛΣ, το αντίθετο, ο Στρατός περιμένει πως και πως τα νέα ρουκετοβόλα. Απλά υπάρχει μια δυσανεξία στις Υπογραφές. Με την ευκαιρία να διαφημίσω πως πλέον έχω και Λάκτοζ Φρι Μιλκ στο ΚΨΜ, για όσους έχουν δυσανεξία στη Λακτόζη. Απλά να ξέρετε πως όσοι το ζητούν, τους διώχνω και δεν πίνουν καφέ.
Η Καλαμάτα και τα Μ346
Μιλώντας για την Καλαμάτα, θυμήθηκα τι αρνητικό είχε ακουστεί στη Βουλή και αλλού τότε. Τελικά το πρόγραμμα πάει τρένο, οι Ίκαροί μας εκπαιδεύονται, και τα Μ346 παραδίδονται. Τα Τ6 Τέξαν πετάνε, η κίνηση και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα τρέχουν, ξένοι ενδιαφέρονται να έρθουν στην Καλαμάτα (και δεν είναι για την εξαίρετη γουρνοπούλα της περιοχής, καθώς πολλοί υποψήφιοι για εκπαιδευόμενοι, απλά δεν τρώνε χοιρινό… αλλά αυτοί χάνουν). Το θέμα είναι πως από το πουθενά, εμφανίστηκε μια ανάγκη για … περισσότερα Μ346. Φυσικά αν πάει η ΠΑ στην Έλμπιτ και της πει “θέλω περισσότερα αεροπλάνα για να βγαίνουν περισσότερες ώρες”, προφανώς και θα γίνει αυτό (με το ανάλογο κόστος), και μάλιστα πολύ πιο εύκολα και φθηνά από το “αγοράζω αεροπλάνα και μετά βλέπω πως βγαίνουν οι ώρες εκπαίδευσης”. Για όσους αναμασήσουν εξυπνάδες του στυλ “ας αγοράζαμε εμείς τα αεροπλάνα”, θα πω αυτό που μου έχει πει ένας τύπος από την 120. “Φιλαράκι έχουμε 45 Τ-6, πιο πολλά από όσα χρειαζόμαστε, στην πραγματικότητα όταν πετούν πάνω από 4, κάνουμε πάρτυ” (προ Έλμπιτ αυτά). Για να μην πολυλογώ, αεροπλάνα υπάρχουν, συντήρηση και διαθεσιμότητα δεν υπάρχουν (υπάρχουν πλέον μέσω εξωτερικού αναδόχου). Η λύση ήρθε μέσω αναδόχου, όπως έχουν κάνει πολλές αεροπορίες στον πλανήτη. Γυρίζοντας στα Μ346, μάλλον οι Ιταλοί ήθελαν να πουλήσουν και απευθείας σε εμάς, εκτός μέσω Έλμπιτ (παρεμπιπτόντως μην ξανακούσω πως τα Μ346 που είναι τώρα Καλαμάτα δεν είναι δικά μας, δικά μας είναι). Έτσι κυκλοφόρησε από εντός ΠΑ μια “απαίτηση που δεν ήταν απαίτηση”, ή καλύτερα, “μια ιδέα που δεν ήταν ιδέα”, για “ελαφριά μαχητικά Μ346”. Δηλαδή, μια ΠΑ που έχει ήδη 3-4 τύπους Φ-16, Μιραζ, Ραφάλ, θα πάρει Φ-35, πετάνε ακόμη τα Φάντομ, να πάρει έναν ακόμη. Ευτυχώς ο νυν ΥΕΘΑ δεν έχει μαλλιά, γιατί μάλλον θα τα έχανε όταν του παρουσίασαν την ιδέα (. Άλλωστε είναι αυτός που είχε μυριστεί και πως κάτι δεν πάει καλά με την υπόθεση με τα πολιτικά ελικόπτερα για την ΠΑ, όλως τυχαίως φτιάχνονται από την ίδια εταιρεία που φτιάχνει τα Μ346, μαχητικά (λέμε τώρα) και εκπαιδευτικά.
Ελικόπτερα της Δέλτα Φορς και της Δέλτα Παγωτά
Μιλώντας για ελικόπτερα, είδα στην τηλεόραση τα αμερικανικά Μπλάκχωκ που πήραν τον Μαδούρο μέσα από τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της Βενεζουέλας. Θυμήθηκα τον αγώνα που έγινε πριν 2 σχεδόν χρόνια να υπογραφούν τα Μπλάκχωκ, αλλά και τη λάσπη είχαν φάει τότε τα ελικόπτερα. Ευτυχώς ο Στρατός δεν μάσησε, γιατί μετά το πείραμα των Εν Έιτς 90, ήθελε ελικόπτερο, κι όχι τεχνολογικό πρωτότυπο. Μάσησαν όμως οι Αεροπόροι. Και έτσι, μέσω μια λίγο μούφα σύγκριση των δυο τύπων (δεν μπορεί να συγκριθούν μήλα με σταφύλια), επέλεξαν να πάρουν το Λεονάρντο 139. Το τελευταίο έτυχε και ιδιαίτερης προβολής από την ομάδα που προέβαλε και τις Μπελαρά. Τελικά με τα λίγα και με τα πολλά, στο τέλος του 2023 αυτό ζήτησαν οι άνθρωποι της ΠΑ, τα Λεό 139 να πάρουν κι όχι Μπλάκχωκ. Κοιτάξτε τώρα τι έγινε από εδώ και πέρα. Λεφτά για ελικόπτερα, μέσα στο ΦΜΣ των Μπλάκχωκ του Στρατού υπήρχαν, και εύκολα θα μπορούσε να πάρει η ΠΑ τα 14 ελικόπτερα που χρειάζονταν. Λεφτά για απευθείας ανάθεση (αφού δεν έγινε διαγωνισμός αλλά “σύγκριση”) για τα 139 δεν υπήρχαν, κανονικά θα έπρεπε να μπουν σε πρόγραμμα, που θα πέρναγε από τη Βουλή, θα γινόταν Νόμος κλπ κλπ. Αυτά που γράφονταν εκείνη την περίοδο για Διακρατική με Ιταλία, ήταν μάλλον ιταλικές φήμες (μου έκοψαν τη σωστή έκφραση οι Πτησαίοι). Τελικά, ο Δένδιας, και ενόψει την Ατζέντας 2030, έκοψε τα Λεό 139, καθώς ο άνθρωπος είδε τι γίνεται με την πολυτυπία και κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. Επίσης, τα Λεό 139, είναι πολιτικά ελικόπτερα, με στολή παραλλαγής, παρά τις διάφορες $%#$%^ που έλεγαν κάποιοι. Δεν μπορούν να συγκριθούν με τα Μπλάκχωκ, και σίγουρα δεν κάνουν για στρατιωτικές αποστολές. Αν βάλουμε τα Λεό 139 δίπλα με τα Μπλάκχωκ, είναι σαν να συγκρίνουμε τη Δέλτα Φορς με τη Δέλτα Παγωτά. Αυτό προσπάθησαν κάποιοι ανεπιτυχώς να πουλήσουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και απέτυχαν. Η επαναφορά του θέματος, όπως και των γιαλαντζί μαχητικών Μ346, συνεχίζει να γίνεται κατά καιρούς, δεν ξέρω ποιους σκοπούς αποσκοπεί, αλλά έχω μια υποψία. Πάντως,το ότι οι Αμερικανοί μπούκαραν στη Βενεζουέλα με Μπλάκχωκ και Σινούκ, κι όχι με 139, ίσως πρέπει να απασχολήσει τους αεροπόρους, που έχασαν την ευκαιρία να αντικαταστήσουν τα παλιά ΑΒ205 με σοβαρά ελικόπτερα. Και τους αποπάνω αυτών που εισηγήθηκαν να χαθεί η ευκαρία των Μπλάκχωκ.
