Σε κυρίαρχο παράγοντα του περιστατικού εξόδου από τον διάδρομο και της συντριβής του Boeing 737-800 της Πτήσης 2193 της Pegasus Airlines στο Αεροδρόμιο  Sabiha Gökçen της Κωνσταντινούπολης εξελίχθηκε ο άνεμος που έπνεε, σε συνδυασμό με τις γενικότερες καιρικές συνθήκες αλλά και την απόφαση του πιλότου να συνεχίσει τη διαδικασία προσγείωσης.
Στο περιστατικό, στο οποίο τελικά υπάρχουν δυστυχώς τρεις νεκροί και 157 τραυματίες από τους 177 επιβαίνοντες, το αεροπλάνο προσγειώθηκε εν μέσω καταιγίδας στην ευρύτερη περιοχή. Αναφέρεται ότι υπήρχε έντονη συνιστώσα ούριου ανέμου (tail wind), που σε συνδυασμό με πλάγιες ριπές καθιστούσαν πιθανότατα τις συνθήκες προσγείωσης στον διάδρομο «06» του αεροδρομίου εκτός προδιαγραφών. Παρόλα αυτά ο έλεγχος εναερίου κυκλοφορίες ενέκρινε την προσγείωση (αν και ενημέρωσε για δύο GO AROUND προηγουμένως), ενώ ο πιλότος του «TC-IZK», παρά το γεγονός ότι ερχόταν «υψηλά και γρήγορα» επέλεξε να μην ματαιώσει την απόπειρα, που ήταν κατά τα φαινόμενα «unstable approach» και απαιτούσε GO AROUND.
«Έπιασε» σε σημείο του διαδρόμου με μόλις το ένα-τρίτο του μήκους να απομένει για την τροχοδρόμηση της προσγείωσης, ενώ η τελευταία ήταν τόσο «βαριά» που αναφέρεται ότι υποχώρησε/έσπασε το ριναίο σκέλος.
Στη συνέχεια το αεροπλάνο βγήκε από την άκρη του διαδρόμου «06», συγκρούστηκε με κεραία και γλίστρησε σε κατωφέρεια  πριν σταματήσει πάνω σε τοίχο της περιμέτρου όπου και κατέληξε σε τρία κομμάτια και το ρύγχος του να έχει συνθλιβεί.
Όπως αναφέραμε και χθες, η Pegasus είχε περιστατικό εξόδου από διάδρομο του Sabiha Gökçen στις 7 Ιανουαρίου 2020, ενώ τον Ιανουάριο του 2018 είχε περιστατικό εξόδου από διάδρομο στο αεροδρόμιο της Τραπεζούντας όπου το αεροπλάνο σταμάτησε σε γκρεμό που οδηγούσε στη θάλασσα.