Την πιθανότητα απόκτησης 40 περίπου μαχητικών JF-17 συζήτησαν Πακιστάν και Ινδονησία, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters. Η συζήτηση έρχεται εν μέσω πολλαπλών εκδηλώσεων ενδιαφέροντος της Ινδονησίας σε διαφορετικούς προμηθευτές για σύγχρονα αεροσκάφη, όπου, το πακιστανικό είναι μια ρεαλιστική επιλογή.
Οι επαφές έγιναν κατά την επίσκεψη του υπουργού Αμύνης της Ινδονησίας, Sjafrie Sjamsoeddin στο Πακιστάν, όπου μίλησε με τον Αρχηγό της εκεί Αεροπορίας, Zaheer Ahmed Baber Sidhu, και θίχθηκε η προμήθεια JF-17, μη επανδρωμένων αεροσκαφών Shahpar και συστημάτων αεράμυνας καθώς και εκπαίδευση του προσωπικού.
Αν επιλεγεί, το JF-17 θα εισέλθει σε ένα “πολυεθνικό” στόλο της Ινδονησιακής Αεροπορίας, δίπλα σε αμερικανικά F-16, ρωσικά Su-27/30, γαλλικά Rafale, νοτιοκορεατικά T-50, βρετανικά Hawk 209 και βραζιλιάνικαΑ-29 Super Tucano. Αυτό το “ιπτάμενο τσίρκο” είναι συνειδητό δημιούργημα της Ινδονησιακής ηγεσίας που βλέπει το εξαιρετικά ανταγωνιστικό γεωπολιτικό περιβάλλον στην περιφέρεια της, ενώ έχει να καλύψει αχανείς εκτάσεις με 17.000 νησιά και νησίδες.
Άσχημες εμπειρίες σε θέματα διαχείρισης και υποστήριξης στις αρχές της δεκαετίας του 2000 έκαναν την Ινδονησία να επιλέξει την προμήθεια πολεμικού υλικού από πολλές διαφορετικές πηγές για να εξασφαλίσει την διαθεσιμότητα τουλάχιστον μέρους αυτού του στόλου. Έτσι, κοντά σε όσα προαναφέρθηκαν, αναμένεται να παραδοθούν 40 ακόμα Rafale, ενώ έχουν δρομολογηθεί (χωρίς να είναι σίγουρη η προμήθεια) 48 τουρκικά Kaan, 42 κινεζικά J-10C, 16 νοτιοκορεατικά KF-21 Block II και 24 αμερικανικά F-15EX, με πολλές αβεβαιότητες σε τελικούς αριθμούς και χρόνους παράδοσης.
Το JF-17 ίσως καλύψει εδώ ένα κενό, καθώς είναι συγκριτικά φθηνότερο, και με χαμηλό κόστος συντήρησης, άρα μπορεί να είναι και πιο πρακτική επιλογή. Ενώ έχει αποδείξει την αξία του σε συγκρούσεις μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας αλλά και σε ρόλο εγγύς υποστήριξης εναντίον ανταρτών ενώ πέτυχε μικρό αριθμό εξαγωγών στη Νιγηρία, στο Αζερμπαϊτζάν και τη Μιανμάρ. Ενώ εξετάζεται από Λιβύη, Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία και Ιράκ.
